Sunday, December 6, 2015

One True Love 6.2 - and time would heal all hearts


"Pwede ba akong uminom? Pampalakas loob lang. Pwede ba yun? Kahit isang shot lang." this could be a final goodbye. Tama si Vener, mas mahirap mag-regret later. Nagpaalam kami sa doctor ni Aris, pumayag naman ito.

Pumasok kami sa kwarto. It took a while bago ko nagawang lumapit. Nangatog ang tuhod ko ng makita ko ng malapitan yung mga naka-attached sa kanyang aparato.

"Sarado ko ang curtain so you can have privacy."

"Privacy?" nanlaki ang mata ko sa sinabi ng asawa ni Aris "ano ba yung iniisip mong gagawin naming dalawa?" I asked smiling at the absurdity of the thought.

"Everything? Anything?" she said, smiling back at me. She left before I can answer.

Lumapit ako kay Aris. Nilapit ko ang aking daliri sa kanyang ilong, tapos yung tenga ko sa kanyang dibdib. Pinatong ko yung kamay ko sa kanyang tummy. Humihinga pa.

Hinila ko pataas ang ibabang bahagi ng kanyang pajama, pinagmasdan ko yung kanyang paa "mabuti naman hindi nadisgrasya ito. Ha ha ha ha Aris putol pag nagkataon. Naku, siguro, kahit gaano ka pa kagwapo, pag dalawang paa na ang naputol sa yo, di na kita gusto."

Minasahe ko ang kanyang binti papunta sa kanyang hita tapos nangiti uli ako.

"Eto kaya?" hiniwakan ko ang titi niya "Namiss ko to, promise. Pagaling ka agad, naku, I'll give you the best blow job ever. May PhD na ko sa Sex." e ano ba ang sasabihin ko, I love you?

"E yun lang naman tayong dalawa, di ba? I mean, kung ano ako sa yo, yung tipong tinuring mo kong friend, di ba dapat kung aalis na for good, di ba dapat nagpapaalam sa isa't isa, di ba? Pero siyempre, sex buddies lang tayo, right?" talaga naman, sabi ko sa sarili ko pero -

"But I'm such a liar ano? I told myself, wala na, after so many years of not seeing you, akala ko, wala na. Pero hindi ganun e. Siguro mas OK pa kung dalawang paa mo ang putol noong nagkakilala tayo, siguro, tayo pa rin" wala ng sense ang mga pinagsasabi ko -

Tumalikod ako palabas ng pinto ng maisipan ko siyang balikan - siguro gusto ko lang siyang saktan sa paraang alam ko kaya pinalo ko yung hita niyang putol ang binti - noong una, mahinang tapik,  pero pagdating sa ikatlo ay nilakasan ko ng husto ang paghampas ko sa hita niya - tumunog yung cardiac monitor, hindi na ko lumingon kung ano nangyayari, mabilis akong lumabas ng kanyang kwarto.

August 12, 2014

"Boss, cancelled shipments tayo. Air na daw sa 16. Kain muna kami sa Greenbelt." tumingin ako sa wall clock. Ilang oras na lang, August 13 na.

"OK, pabili naman sa Soup Kitchen, half-half" malungkot kong tinitigan ang aking CP kung saan nakalagay ang aking lumang SIM. Text me Aris. Text me. Text. Text. Text. Me. Me. Me.

Tinawagan ako ni Papa two weeks after my visit, nakalusot daw si Aris but after that wala ng communication. Well, mas mabuti na nga siguro yung ganun pero deep in my heart I was dying to hear from him, araw-araw, nakatingin ako sa CP na naglalaman ng aking lumang sim, looking for a missed call or a message. Wala.

But at exactly 12:01am ng August 13, tumunog ang CP ko. May nagtext.

"Happy birthday ko na."

"Happy birthday mo Lelong mo" mabilis kong sagot. E sa yun ang pumasok sa utak ko e. Nag-ring ang aking telepono.

"Hello?" hindi ako nakakibo. I never thought I'd be this happy to hear his voice again. Nagsimulang mag-init ang aking mga mata. Twenty years kang nawala sa aking paningin pero hindi ka pa rin pala nawala sa puso ko.

"Umiiyak ka na naman."

"Sa naiiyak e"

"Tahan na" but I could not contain my tears. Still I found my voice and made a strange request.

"Haranahin mo naman ako, pwede? Gaya ng dati? Pwede ----" hindi ko natapos ang aking sasabihin dahil sinimulan niya akong kantahan.

"Love comes from the most unexpected places" sa pagkanta niya, bumalik sa alaala ko ang aming kabataan - yung una naming pagkikita sa gate ng aming eskwela, yung pagtambay namin sa itaas ng Intramuros, yung kilig ko tuwing kinakanta niya ang aming kanta.

"Hello?"

"Ha?"

"Tapos na. Iyakin ka talaga. Para ka talagang...."

"E bakla naman talaga." I cut him short.

"Wag ka ng umiyak."

"Naalala ko lang noong ano e..."

"Noong tayo pang dalawa"

"Hello ex" bigla ang pagtawa naming dalawa.

"Ex? Ang dami mong drama sa katawan. Nasa office ka pa rin? Dalawin mo naman ako."

"Magpapahinga pa ko" palusot ko.

"Dito ka na magpahinga. Sige na. Awayin mo ako kung gusto mo pero puntahan mo naman ako, sige na."

"Magagalit ang asawa mo."

"Wala sila."

"Ha?"

"Nakiusap akong ibalato sa atin ang araw na ito."

"Ha?!" ano yun, feel good movie? "Ginagago mo naman ako e."

"Di mo na maagawan si Rizal ng pwesto sa Luneta. Punta ka na." gaya ng dati ay alam na alam ni Aris kung paano huhulihin ang aking kiliti.

"Sige na, happy birthday na."

"Kulang"

"Ha?"

"Kulang"

"Ewan ko sa yo." Nagpakyut ako, pinatay ko ang CP. Paglabas ko ng kwarto, tatlong basket na puno ng yellow MM ang inabutan ko.

"To my MM: Take all the love that you can find
And if love takes you in
Take all the love that you can find
And hope it comes again." nakalagay sa card na naka-attach sa basket.

"Sangkaterbang suhol naman to" I texted him. Panama ni Mona Lisa sa ngiting nakapinta sa mukha ko.

"Love you."

"Tse"

"Peace MM"

"I need to rest" sagot ko.

"Bed is big for the two of us." sagot niya. Kumabog ng husto ang dibdib ko sa sinabi niya pero hindi na ko nagpatumpik-tumpik pa. Around 3 am ng dumating ako sa ospital. Dinatnan ko si Papa, tatay ni Aris, nakaupo malapit sa nursing station. He smiled at me.

"Tulog" sabi niya sa akin.

"Kumusta na po siya?"

"Siya na tanungin mo."

"Kala ko hindi na ko pwede dito"

"Pwede ba yun, siya daw tatawag sa iyo sa tamang panahon, eto na siguro yun. O, puyat ka daw, malaki ang kama, sa tabi ka niya matulog."

"Sila Toni po?" kakainis naman tong si Papa.

"Nasa hotel, nagpapahinga."

"Pa, sorry ha."

"For what? Yung taong mahal natin, buhay. Anong dapat i-sorry."

"Hindi ka pa rin approve?"

"Mas lalo ko ng hindi naintindihan ngayon yung sa inyong dalawa. Pero napakaikli ng buhay nating lahat, pumasok ka, mag-usap kayo."

"Pa, salamat ha."

"You can lock the door. Yung mga nurse pumapasok lang kung may ibibigay na gamot. Ayaw niyang naglalabas-masok sila dito. Palagay ko kinundisyon niya lang kaming lahat para walang istorbo pagdating mo." namula ako sa sinabi ni Papa.

"Kaya na niya sa tingin ko, wag mo lang sobrahan baka mabinat." pakiramdam ko pinutulan ako ng dila. Nag-init ang mukha ko sa hiya. Brutal talaga tong tatay ni Aris.

"Pa naman"

"Sige na, lalaki tayo, magpapaligoy-ligoy pa ba tayo?"

Tulog nga siya ng pumasok ako ng kwarto. Naghilamos ako at nagpalit ng pang-itaas. Tapos ay naupo ako sa sofa.

Napabalikwas ako ng biglang mag-ring ang telepono ko. General Dodonna calling. Tumingin ako sa kama. Tulog pa rin si Aris. Who called? Tumingin ako sa aking relo, 6am, nakatulog pala ako. Uminat ako at sumandal tapos ipinikit ko ang aking mga mata. Tumunog uli ang telepono ko. Tinignan ko si Aris, nakapikit pa rin.

Pumunta ako sa banyo at naghilamos. Then I called Aris' cp. Lumabas ako at lumapit kay Aris.

"Sira ulo ka talaga" dinig na dinig ko kasi ang pagtunog ng telepono na nasa tagiliran pala niya.

"Sabi ko sa yo maluwag ang kama, bakit diyan ka natulog?"

"Kumusta?"

"Naiihi ako"

"Teka, tatawag ako ng....."

"Ikaw na" mabilis niyang nahawakan ang aking kamay.

"Seryoso?"dapat pa ba akong magduda sa narinig ko.

"Nasa ilalim yung plastic urinal" Ewan ko ba, para akong first timer, a virgin who knows exactly what will/should happen pero kinakabahan pa rin. Or excited? Ibinaba ko ang pajama niya, nag-init ang aking mukha ng muli kong masilayan ang titing kaytagal ding nagpasaya sa akin. Ibinaling ko ang aking paningin sa kanyang mukha - a mischievous grin was on his face. Mabilis ko siyang pinaihi tapos ay nilagay ko ang plastic urinal sa banyo. Pagbalik ko sa kanya ay halatang-halata ang umbok sa harapan ng kanyang pajama.

"Palinis naman, may tumulong ihi sa paligid, mag-aamoy mapanghi ako."

"Baka may makakita sa atin, baka kung ano isipin nila."

"Pwede mo namang ikandado ang pinto" para akong robot na sumunod sa sinabi niya, lock the door, lock the door. Kinuha ko yung box ng wet ones, binaba ko uli yung pajama niya tapos ay pinunasan ko ang paligid ng titi niya.

"Diyan lang ba ang dapat na punasan?" he was looking at me, intently.

"Dito naman tutulo yung ihi, di ba?" patuloy ang punas ko sa kanyang singit, sa hita, sa ilalim ng bayag, ulit-ulit pero iniwasan kong punasan ang tigas na tigas na titi ni Aris

"Ayaw mo na ba?" nanginginig ang kamay ni Aris ng hawakan niya ang kamay ko at dalhin ito sa titi niya, punong-puno ng antipasyon ang kanyang mga mata gaya noong una ko siyang tsinupa sa bahay nila.

Mabilis ang aking kilos, agad kong sinubo ang titi niya - buong-buo, pinasok ko sa aking bibig, kung kinaya ko lang siguro ay baka isunubo ko rin pati ang kanyang bayag. No second thoughts, no care about his situation, ang alam ko lang hindi ko dapat palagpasin ang pagkakataong ito. Lahat na ata ng alam ko sa pagpapaligaya sa lalaki ay ginawa ko sa kanya sa mga oras na yun, wala na akong pakialam kung halos nagkalat na aking laway sa kanyang  pang-ibabang katawan. Madalian ang aming kilos, hindi dahil sa takot kundi sa sobrang pananabik sa isa't-isa. Nginig na nginig ang kanyang katawan sa bawat pagpasok niya sa aking bibig hanggang sa maramdaman ko ang kanyang tamod sa aking dila, sinalubong ko ang paglabas ng kanyang katas at hindi ko pinayagang muli pang bumaba ang kanyang katawan.

"Ahhh Kris, wag mo akong bitiwan Kris, ahhhhh, Kris, wag mo akong bitiwan" mahigpit ang pagkakahawak niya sa aking ulo.

Nang kumalma ang aming damdamin ay naupo ako sa gilid ng kanyang kama. Mataman siyang nakatingin sa akin, smiling and caressing my arm.

Masakit pagmasdan ang kanyang ngiti. Mga ngiting dati ay para lang sa akin. Magkakasama kami pero hindi na siya akin. Sobrang kalungkutan ang bumalot sa akin when that realization hit me. Hindi ko na itinaas ang kanyang pajama, mabilis akong tumayo at lumabas ng kanyang silid, ng ospital.  I walked as fast as I can without looking back. Tsaka lang ako tumigil sa paglalakad ng makaramdam ako ng pagod. Ewan ko kung reflex o dahil nakagawian ko na noong kami pa, lumingon ako sa aking likuran at kahit alam kong hindi pwede ay nakaramdam ako ng disappointment ng hindi siya sumunod sa akin.

Sinubsob ko ang sarili ko sa trabaho. Kahit mahirap, I tried not to think of him. Two months, susunod three months tapos one year tapos two years, malilimutan din kita.

Pero tong si Vener, nakialam. Binigay niya yung direct line (DL) ko kay Toni. She was asking for a date. Pumayag ako pero agad kong tinawagan si Vener.

"Manong, nabuhay ka." lalo akong nainis. Nagagalit ako pero tumatawa ang kausap ko.

"Babatukan kita pag nakita kita, babatukan kita. Bakit mo binigay ang DL ko?"

"Pag humupa na ang galit mo Manong, magpapasalamat ka pa sa akin na ginawa ko yun."

"Gaganyan-ganyan ka, papalitan ko yung kandado ng condo" malakas na tawa ang naging kasagutan ni Vener sa akin. "Nagagalit ako, wag kang magtawa."

"Parte na ako ng buhay mo Manong, kahit ano gawin mo, hindi ako mawawala sa buhay mo" binagsakan ko siya ng telepono sa inis ko pero alam kong tawa pa rin ng tawa si Vener.

Nakatayo si Toni sa garden ng dumating ako sa Greenbelt.

"Kumusta? Nasa ospital pa ba si Aris?"

"More than a month na kaming nakalabas. Therapy na lang."

"Dito ba siya kakabitan ng ....."

"Kung kakayanin kasi kailangang mag-heal muna, you know the drill naman." ilang minuto kaming hindi kumibo. Ano ba pag-uusapan namin?

"Saan tayo?" nangawit na yung paa ko, ang tagal na naming nakatayo.

"Ha?" mukhang nagulat pa siya ng marinig niya ang boses ko. "New World, Ok sa yo? Dun kasi kami nag-i-stay." she saw the look in my face "Sorry ha, saan ba dito sa Makati ang wala kayong memories?"

"Am OK with New World, wag lang tayong oorder ng big burger, magagalit ako" I said smiling at her.

"Wala na ata yun, that's the first thing that Aris ordered ng dumating kami dito e."Pagdating namin sa hotel, nilingon ko ang paligid.

"Wala si Aris" she said when she noticed me looking around "nasa airport"

"Ah, no, I was just trying to look around. Hindi na ito ang New World namin--ay sorry, sorry ha."  she laughed.

"Puro na lang tayo sorry. Anong gusto mo?"

"Ako ba ang magbabayad?" aalis ka na naman ba Aris without saying goodbye...

"Syempre, you're the host." sagot ni Toni.

"Sa McDo na lang tayo" we went to Cafe1228.

"You like the giant burger? Meron pa rin, I was just joking kanina."

"High cholesterol unless gusto mo akong patayin"

"I think I like. Bigyan mo siya ng 2 order" sabi niya sa waiter. "Uwi na kami tonight."

"Finally."

"Seriously?" sagot niya

"Noong naglalakad ka papunta sa altar, naisip ko, ganito ba yung nararamdaman ng nasabugan ng bomba o nasagasaan ng truck. Sobrang sakit pero hindi ko alam kung ano ang masakit sa akin. Alam mo ba kung ano ang ginawa ko noong umalis ako sa kasal niyo? Went to bed with another man. Sabi ko, mag-bu-buffet ako sa lalaki. Maraming lalaki, maraming-marami and Aris? he is just another man, hindi ako dapat masaktan."

"Tapos sabi ko, am gonna show Aris na hindi naman ako apektado talaga sa pagpapakasal niya. Mula Lunes hanggang Biyernes, para akong tanga, pupunta ako sa park sa Legaspi pag tanghali, kakain akong mag-isa, iniisip ko, dadaan si Aris, makikita niya ako, doing the same thing - masasaktan ka Aris pag nakita mong parang wala lang sa akin yung pag-aasawa mo. Gusto kong isipin niya yun pag nakita niya ko sa park."

"Pero walang Aris na nagdaan. After a year, pag 4:30pm, sasabihin ko sa office, may sasaglitin lang ako. Pupunta ako sa Amorsolo, maghihintay sa pagpatak ng 5pm. Alam mo ba, mula Herrera hanggang Amorsolo, ten minute walk from our office tapos tatayo ako sa harap ng opisina nila maghihintay ako ng 20 minutes, the longest 20 minutes of my life para abangan ang paglabas niya. Pero wala akong nakita Aris. For ten years, ang miserable ng buhay ko until I found someone who made me love again."

"Saan ba yung sister mo sa West Covina?" was she listening. Parang nagdaan lang sa hangin yung sinabi ko.

"Walnut sila. Sa West Covina ba kayo?"

"Diamond Bar. Malapit lang pala ang Sis mo sa amin, dalaw ka."

"I don't think that is a good idea."

"Why not?" hindi ako sumagot. "Yung asawa ko, wag mo naman siyang pahirapan. He came to make amends."

"Nakaraan na yun. Mas maganda na siguro yung status quo natin ngayon. Baka maging mas kumplikado lang later. Not with him but with me."

"The worst thing that can happen in life is to regret. Wag tayong mabuhay wondering what could have been. Hindi lang ang asawa ko ang gusto kong mag-heal, kung pwede tayong lahat. We could be happy di ba? Pwede naman yun, di ba?"

"Hindi ka ba natatakot? Ako natatakot. In fact, takot na takot. Masasaktan lang tayong lahat. OK na siguro yung ganito. In time, all of us will be just a memory."

"Masasaktan? Alam mo ba kung ano ang masakit?" Oh oh oh, here comes the blame game. Bilangan na ng heartaches. "Noong kasal namin, noong naglalakad ako sa aisle, nakita ko si Aris, hindi siya nakatingin sa akin, nakatingin siya sa kanyang bestman na pilit pinipigil ang pag-iyak. Gustong-gusto ko ng tumakbo palabas ng abutan ka niya ng panyo. Akala ko, you were the easiest competition, lalaki ka, babae ako, I have something to offer na hindi mo maibibigay kay Aris. Pero habang naglalakad ako papunta sa kamay ni Aris, naisip ko, mahal ko si Aris and I want him for the rest of my life. Para mangyari yun, I have to accept and be at peace with his past. Nakaya ko yun, sana makaya mo rin."

"Friends tayo dati sa school, pwede pa ba?" pagpapatuloy niya "I was one of the first who knew about you and Aris. I was one of those who encouraged your relationship. Di ba sabi ko dati, walang mali as long as you are not hurting each other."

"Nakakatawa nga kami noon mag-ON kami pero busy kaming dalawa sa paghahanap ng GF niya. Kung kani-kanino ko siya nirereto. From school to Ayala." sagot ko naman sa kanya.

"Ay totoo pala yung kwento niya"

"Awa lang naman nagsimula talaga ang lahat. Kasi yung ex-GF ko, ginawa siyang laruan and he took it badly. Oh, he was so angry with the world and himself. Tapos one time, sabi niya, he'd gladly pay someone, kahit na bading, para lang maranasan niya yung being with someone."

"Who would have thought?" singit niya "Kahit ngayon, walang maghihinala sa yo na lalaki ang tinitibok ng puso mo. Inggit na inggit nga ako sa iyo noon."

"Inggit? Ano ka ba, luma ng pampalubag loob yan"

"Elementary palang, classmate ko na si Aris. Ang talino tsaka ang bait na tao."

"Tsaka gwapo, ano ka ba, wag mong kakalimutan yun" sabi ko sa kanya.  Nagtawanan kaming dalawa..

"Isang araw pumasok siya,  something was off, alam mo si Aris, di ba, happy person, the first thing you'd notice about him di ba e hindi yung gwapo siya kundi yung hindi pa siya nagsasalita, feeling at home ka na agad sa kanya. Noong araw na pumasok siya, he was his usual happy self, ilang segundo rin bago ko napansin na nakasaklay siya. Noong una akala ko, napilayan lang pero noong mapansin ko yung isang pantalon na  swaying with the wind, na-realize ko walang paa. Akala ko, one of his franks, nagpapatawa. So tinulak ko siya tapos hindi siya makatayo."

"Crush na crush ko si Aris pero natakot ako sa possibilities ng boyfriend na walang paa. Pano kung may bumastos sa akin o may nang-api sa mga magiging anak namin, how will he defend us, mga ganung isyu. Kaya hanga ako sa iyo e."

"I had him at his worst, you took him when he was at his best?" sabi ko sa kanya.

"Kontrabida girl?" sagot niya.

"Ang lakas din ng tiwala mo sa sarili mo ha. Siguradong-sigurado kang liligawan ka ni Aris, mas maganda ako sa iyo no." siguro nagtataka na ang mga tao sa paligid namin dahil sa ingay naming dalawa.

Ang dami naming kwentuhang dalawa tapos bigla siyang tumayo.

"Friends na tayo ha?" she said.

"Friend mo mukha mo no. Mang-aagaw." I answered, chuckling.

"Gotta go, ikaw na magbayad, you're the host."

"But that's cheating" nagtawanan kaming dalawa "Sige na. Traffic is really bad here." Sinenyasan ko ang waiter but Toni waived me off.

"Ako na.  Daan ka sa bahay pag dumalaw ka sa mga sisters mo, OK?"

Hiyang-hiya ako sa aking sarili ng makaalis si Toni.  Sampung taon akong namuhay ng miserable dahil pakiramdaman ko ay ako lang ang dapat makinabang sa pagmamahal ni Aris - dahil minahal ko siya kahit siya ay may kakulangan. Pero ano naman ang pagmamahal ko kung ihahalintulad sa ginagawa ni Toni para sa kanyang asawa.

Sayang -  we could have been friends and enjoyed each others company if only I did not let my emotions get over me. Yes, she was my friend even before I really fell for Aris and yes, she was on of the those who said there was nothing wrong sa aming relationship.  Pero hindi pa siguro huli ang lahat, may panahon pa para maghilom ang sakit.

Tumayo ako. One last look. Nilingon ko ang paligid, nagbago na ang lahat pati na ang hotel na ito, may mahal na akong iba pero bakit hanggang ngayon ay hindi ka pa rin mawala sa puso ko.

Naglakad ako sa paligid ng Greenbelt until I found myself infront of where our favorite restaurant used to be. Ano nga ba ang ipinagmumukmok ko? Pati nga ang Chili's wala na, nag-move on na. I smiled at myself.

Then my phone rang. Unlisted number. Dedma. Kung kilala ko ang tumatawag, alam niyang hindi ako sasagot sa unlisted number.

"Sana isa ako sa dahilan bakit ka ngumingiting mag-isa - General Dodonna" from the same unlisted number who called earlier.

Tumingin ako sa likuran, tinignan ko ang pinto ng restaurant where Chili's used to be. The thought that he'd magically appear from that place, corny na kung corny pero kinilig ako. Pero walang Aris na lumabas.

"Kaya lagi kang malungkot kasi ang hilig mong lumingon sa nakaraan. Hindi ba pwedeng harap muna ang una mong paghanapan? Across the street" malabo ang mata ko, may kadiliman na ang paligid pero alam ko agad na si Aris ang lalaki behind the car.

Napako ang paa ko sa kalsada.  Tang-inis, pano ka naman makaka-move on kung ang gwapo-gwapo at ang tamis-tamis ng ngiti ng lalaking kumakaway sa yo.

"Tatayo na lang ba tayong dalawa sa Legaspi St? Kung gusto mo akong awayin, halika na at umiikli na ang gabi." para siyang magnet, tumawid ako ng kalsada.

"Gago. Gago ka talaga Aris" e pakialam ko kung may mga tao pa sa paligid basta agad ko siyang niyakap ng mahigpit ng makalapit ako sa kanya. "Aalis ka, aalis ka ng hindi ka na naman magpapaalam" sabi ko sa kanya.

"Mamaya na, mamaya na" pinapasok niya ko sa kotse.

"Pag-umpugin ko mga ulo niyo pinupuyat niyo ko"

"Pa?" napakamot ako ng ulo. Tumawa lang ang tatay ni Aris tsaka nito pinatakbo ang kotse. "Saan tayo pupu--?"

"Shhhhh" sabi ni Aris. Hinila niya ko't isinandal sa katawan niya. "Tulog ka muna" sabi niya sa akin "alam kong kapos ka na naman sa tulog."

"Kala ko aalis---?"

"Shhhh" e di tulog.

"Lika na" naramdaman ko ang kanyang tapik sa aking balikat. "Kaya mo pa ba kong ipanhik sa taas?"    napangiti ako ng mapagtanto ko kung nasaan kami - Intramuros, kung saan nagsimula ang lahat.

"Sanay akong umakay ng Senior Citizen noh" gaya ng dati, inuna kong ipinanhik ang kanyang saklay tapos ay binalikan ko siya at inakay papunta sa taas ng Intramuros walls. Naglakad kami papunta sa aming lugar, sa kanyong nakaharap sa Post office.

Hindi na ko nagpatumpik-tumpik pa, agad ko siyang hinalikan sa labi.

"I'm a lawyer" sabi niya sa akin "minamanyak mo ko with my consent"

"Wag ka ngang ngingiti ng ganyan, baka makalimot ako, kahit matanda na tayo, luluhuran kita dito"

"Gabi na Sir" sabi ng gwardya sa amin. At usual, ako yung natameme agad sa hiya.

"Sandali lang kami tsaka wag kang mag-alala, wala kaming gagawing masama. Hindi na namin kaya ang quickie" sabi ni Aris sa gwardya.

"Ingat lang sa muggers, Sir"

"Baka pwede namang wag ka ng magpa-akyat ng iba dito" hirit uli ni Aris "magpapahipo lang ako. Hanggang hipo lang talaga" Two crazy middle aged people are best left alone, sumaludo ang gwardya sa amin tsaka ito umalis.

"Wala na yung pangalan natin dito. We were not really meant to last" sabi ko ng lapitan ko ang aming kanyon.

"Pasensiya ka na"

"For?" tanong ko.

"Hindi ko gustong saktan ko"

"Hindi naman ako masasaktan kung naging tapat lang ako sa sarili ko. Akala ko kasi........"

"Dahil putol ang isang paa ko, kaya akala mo hindi na ako makakapag-asawa"

"Dahil tinanggap kong putol ang paa mo kaya akala ko ma-a-appreciate mo. Nanaginip akong totoo ang mga fairy tales"

Matagal bago nagsalita uli si Aris.

"Dito tayo nagsimula, dito na rin natin tutuldukan ang nakaraan natin" kumunot ang aking noo sa sinabi niya. Hindi ko yun inexpect.

"May mahal na kong iba, at na-realize ko mas mahal ko siya ngayon ng bumalik ka pero ni minsan hindi ko naisip na tuldukan ang nakaraan natin. Lagi kong uulitin sa iyo, you will always have that special place in my heart."

"Ganoon ka rin sa buhay ko Francis at dahil mahalaga ka sa akin, kailangan na nating isara ang nakaraan at simulan ang unang pahina ng chapter 2 ng ating buhay, dito sa Intramuros, kung saan nagsimula ang lahat sa ating dalawa."

"No string attached?" balik ko sa kanya

"Wala bang string attached kung magkaibigan?"

"Malamang, belt unbuckled pwede pa ba yun sa chapter 2?" sagot ko sa kanya. Lumapat uli ang labi ko sa labi niya.

"Pwedeng-pwede" kinuha niyang aking kamay at ipinatong sa kanyang umuumbok na harapan tapos kinuha niya ang kanyang cp at nagtext habang binababa ko ang zipper ng kanyang pantalon.

"Magagalit ang gwardya" sabi ko sa kanya bago ako yumuko at isubo ang titi niya.

"Tinext ko si Papa para kausapin ang gwardya" sagot niya habang tuluyan na niyang ibinaba ang kanyang pantalon.

"Kala ko di mo na kaya ang quickie" hinigop ko ang ulo ng titi niya.

"E di tagalan mo." bumuga ng hangin si Aris " Francis, ssssarrapp" wala na kong pake kung front page kami sa newspapers bukas. Tutal, lawyer siya at marami akong kamag-anak na nasa pwesto, tuluyan kong hinubad ang lahat ng kanyang saplot at sinimulang halikan ang buong katawan niya.

Okay Aris, let's make another memory.

























11 comments:

  1. The moment i started reading your blog i never stopped even nababalikan ko na pala yung mga nabasa ko na..i love reading your own stories like one true love and basta driver..very intense and sometimes depressing but really such good reads...i was reading the 2 stories before this when the update of 6.2 appeared so i might be the first to read this...thanks for sharing...love your stories...

    ReplyDelete
  2. Niceee.. glad there's a continuation :D

    ReplyDelete
  3. Akala ko matatapos na love story nyo. Pero I'm happy na magsisimula ulit kayo <3 avid reader here!

    ReplyDelete
  4. You have this way of going back and forth with your story on Aris and it is actually a good writing style but I can still feel the emotions and the love across the lines and the stories. Yes, beneath the hurts and the memories, lies the one true love which you experienced and is sharing to us. The one who hurts us the most is the one that we truly love and the one we truly love gives us also the unspeakable pain. But the feeling of loving and being loved in return is the greatest joy of all! Merry Christmas, Francis !

    ReplyDelete
  5. Hi Francis, Merry Christmas. Parang santo naman si Aris sa kwento mo, bakit hindi mo naman ikwento kung pano ka niya pinahirapan at pinahiya ng todo-todo sa school?

    Hahahah joke lang, alam ko namang bumawi rin ng todo-todo si Aris sa iyo. Basta kami, we are just here to cheer you on - you deserve to be happy.

    from one of the Kankaloos.....

    ReplyDelete
  6. Tagos talaga sa puso..may mga pg na parts pero iba ang Dalang emotion..di talaga mawawala ang Love..mag eevolve lang..

    Richard

    ReplyDelete
  7. Kaiyak lang... Nakayanan mo? I think kelangan ko na ring kalimutan ang nakaraan para makausad at mahanap ang taong para sa akin.

    ReplyDelete
  8. Grabeh..Nakakaiyak..ang lalim

    ReplyDelete
  9. Hi.im mardion alanes ..im looking for a benifactor who can support my financial need..i can do wat ever u want. Bfe,i can fuck u in ass, u can bj my dick.etc. u can reach me at 09286150384. To view my pic. just search my name at fb.

    ReplyDelete