Wednesday, October 15, 2014

One True Love - part 5 - ang pinakamasakit na goodbye ay yung hindi naririnig ng tenga mo pero nararamdaman ng puso mo

"Kris, isa pa, pwede?"

"Adik ka ba, nakakadalawa ka na ah. Hindi ba tayo matutulog? May OT ako bukas." malamya ang pagtutol ko.

"Ang sarap kasi."

"Yan lang ba ang dahilan, yang sarap na yan, kaya tayo na?" tanong ko sa kanya. Hinila niya ko pataas, hiniga niya ko sa kanyang braso. Hinimas-himas ko ang kanyang dibdib at tiyan.

"Magsisinungaling naman ako kung sasabihin kong hindi" sagot niya "pero magsisinungaling din ako kung hindi ko sasabihing masaya ako pag kasama kita. Hindi ko alam kung pagmamahal na yun."

"Inuuto mo lang ako dahil adik ka na dito e" sinubo ko yung titi niya at tsinupa ko ito. Mas sagad ang pagkakapasok sa aking bibig habang umiikot ang aking dila.

"Shittttttt Kris, pasok mo lahat, please, ang sarapppp" nagsimulang gumiling ang balakang ni Aris. Halos dikit na sa mukha ko ang kanyang tiyan. Tigas na tigas ang titi ni Aris. Binilisan ko ang pagtsupa ko sa kanya.

"Kris, lapit na, lapit na" bumilis lalo ang tsupa ko habang ginagalugad ng dila ko ang kahabaan ng ari niya. Lumiyad si Aris, pilit na sinasabayan ang taas-baba ng aking ulo. Tapos naramdaman ko ang kanyang kamay sa aking buhok.

"Kris, wag ka ng tumaas, teka, please" pinigilan ng kamay niya ang aking ulo, bumilis at lumalim ang kanyang kantot hanggang sa maramdaman ko ang pagsirit ng kanyang tamod sa aking lalamunan. Lumaypay sa kama si Aris. Hingal na hingal.


"Aris, Aris, hoy" nakapikit si Aris, labored ang kanyang paghingal. Parang hindi na halinghing ng libog yun. Sinampal ko siya. No reaction. Kinabahan ako. "Aris, Aris" hinimas-himas ko yung dibdib niya, trying to calm him down but he won't open his eyes. Nag-panic ako. "Pa, Pa" tumayo ako para lumabas ng kwarto at tawagin ang Tatay niya pero naramdaman kong may pumigil sa akin.

Tinignan ko uli si Aris. His eyes are now wide open. Smiling.

"Ganun pala kapag nasa langit ka" hinila niya ko pabalik sa kama tsaka niya ko hinalikan. Matagal. Tapos ay tumayo ako. Hindi ko alam kung tama ang gagawin ko. Nung panahon namin, well defined ang roles ng bakla at lalaki sa kanilang sexual encounters pero pakiramdam ko sa gabing ito lalampas kami sa convention.

Naghubad ako ng aking shorts at t-shirt. Tumayo ako sa gilid ng kanyang kama. Naghanap ako ng senyales ng pagtutol. Wala akong naramdaman. Dumapa ako sa kanyang katawan at pinagdikit ko ang aming mga ari. Nagsimula akong gumiling sa kanyang ibabaw. Dahan-dahan, kinakabahan. Dahil baka hindi niya magustuhan.

Nung una ay para siyang estatwa hanggang unti-unti ay naramdaman ko ang paggalaw ng kanyang katawan. Tumingin ako sa kanya.

"Tama ba ang ginagawa ko?" tumango ako "pasensiya ka na, hindi ako maru...." tinakpan ng labi ko ang mga labi niya at hinalikan ko siya habang patuloy na nag-uumpugan ang aming katawan.

Nawala lahat ang tensyon sa amin ni Aris after that night. Mas naging relaxed kami. Dinala ko siya sa bahay, pinakilala ko kay Tatay bilang isang kaklase. For the first time, wala akong naramdamang duda kay Tatay.

Hindi na rin naging problema yung tuksuan sa school. Sabi nga ni Aris, kahit gano siya kagwapo, iisipin pa rin ng mga kabarkada niya na walang matinong bakla ang papatol sa isang disabled na gaya niya,

Of course, nung mapansin nila ang kakaibang kasiglahan ni Aris ay tinukso na nila itong may special someone who is giving him inspiration.

"Meron nga" sabi niya sa lahat.

"Pakilala" his close friends chorused.

"In time" he answered. Kinabahan naman ako sa sinabi niya. I never saw myself as an inspiration. Gusto kong magtanong pero natatakot ako sa maaring maging sagot kaya pinili ko ang manahimik.

October 23, 1990

Magkaidad lang kami ni Aris pero nauna siyang nagtapos sa akin. Octoberian. Summer of 1987 kasi siya nagsimula at kada summer ay enrolled siya. Para mas mabilis daw siyang matapos. Ako naman, kung masusunod ang sched ko at lahat ng kailangan kong subjects ay available ay sa October of 1991 magtatapos.

May intimate party silang close friends sa Honors Society. Sa resort sa Laguna. Aris made sure na kasama ako sa party. He graduated with Honors, cum laude at was accepted in one of the premier law school in Metro Manila. Martes yun, sem break pero may pasok sa opisina. He went to my father and ask for permission. Tiwala naman si Tatay sa kanya kaya nakasama ako.

"Friends, Romans and countrymen, lend me your ears" nagulat kaming lahat ng marinig namin ang boses ni Aris. Nakaupo siya sa sofa. "Habang hindi pa tayo lasing, I have to praise Caesar not to bury him."

Naupo kaming lahat sa sahig.

"Are we all friends here?" tanong niya sa amin. "Yes" sagot naming lahat. There were eight of us in that room - silang pito na magbabarkada tsaka ako.

"I hope you understand what I have to say. And I am saying this because I am with people I trust." palakpakan yung mga barkada niya. I smirked, ang drama naman. Aris saw my reaction and smiled at me. Pahiya ako. Kasi naman. Lingon ako sa kabilang side.

"I changed, sabi niyo di ba?"

"Confession time" palakpakan sila.

"You said I am inspired." palakpakan ulit. Tugog. Tugog. Palakas ng palakas yung kabog ng dibdib ko. Wake up time, eto na yung realidad. I took out my hankie, wiping away the perspiration in my face and eyes. I never saw myself as an inspiration. Sino kaya ang lucky girl.

"Bakla lang ang umiiyak" parang nasa tabi ko lang si Tatay. Tumagilid ako para hindi nila mapansin ang pag-iyak ko. I tried my best to control my tears, inay ko po, mabubuko ako. But the tears, started dropping.

"I am not expecting you to understand but I am expecting, ok begging, for respect. We are friends here, right?"

Palakpakan uli sila.

"And may I asked that we keep this to ourselves not because we, no I, am embarrassed but because I have to protect this person who inspired me to change."

"Halata naman kung sino and yes we approve" sigawan silang lahat. Hindi ko maintindihan bakit lahat sila nakangiti sa akin. Nakita na ba nilang umiiyak ako. They are probably laughing at me. Iyakin si Kris, bakla kasi. Siguro yun na nasa isip nila. Alam kong naghihintay lang ng kumpirmasyon si Tatay, eto na yun, bugbog ako sigurado.

"Here it goes" sabi ni Aris tapos may kinuha siyang letter envelope galing sa bag niya at inilabas niya ang isang card. "This is gonna be short = To my inspiration" kung talagang pinagmamasdan nila ako, kitang-kita nila ang panginginig ko "kahit kailan ay hindi ko sinabi ang tatlong katagang alam kong matagal mo ng hinihintay marinig. I cannot tell you these words because I was not sure of how I feel until the day I graduated. Wala ka doon e, you cannot come kasi hindi ka pwedeng umabsent sa trabaho mo. Then it hit me, hindi na tayo magkikita araw-araw. Bigla kitang na-miss."

"Kiss na, kiss na" hiyawan yung mga barkada niya.

"Then I realized, mahal pala kita my MM."

"Hoy, hoy" may tumatapik sa akin, buwisit na iyak yan, hindi ko makita kung sino. "Hoyyyyy"

"Ha, ako ba? Bakit, sorry hindi ko narinig, napuwing ako e."

"Napuwing ka diyan, nakasalamin ka kaya tsaka saan naman manggaling ang alikabok dito?" suddenly I felt a kiss on my cheek. And a bag full of my favorite MM.

Bibihira akong natatameme, but that time, wala talaga akong nasabi. Ako pa nahiya nung gabing matutulog na kami at nagtabi sa iisang kama. Blushing virgin ang drama.

January 1991

"Susunduin kita mamaya" si Aris.

"Pahinga muna, please."

"Piyesta, punta ka, kailangang pumunta ka. Magtatampo ako." ang kulit naman pero miss ko na rin ang loko, first time naming magkikita since December.

"Diyan ba ako matutulog?"

"Hindi muna pero pwede rin."

Pagdating namin sa bahay nila ay agad akong hinila ni Aris papunta sa kanyang silid. Grabe, naisip ko, ang daming tao sa bahay nila,  gusto niya pa atang makipag-sex.

"Tyaran" isang babae ang nakita ko sa kwarto niya. Magandang babae pero sa tingin ko ay hindi naman niya ito nobya. "Ma, my special friend."

Kahit kaharap ko ang Mama niya ay hindi ko napigiling batukan si Aris pero tumawa lang ito.

"The reason behind my smiles" pagyayabang nito sa ina.

"Wag kang magagalit iho sa itatanong ko. Is this temporary or permanent?" tanong ng Mama ni Aris nong nakapagsolo kaming dalawa.

"Disapproved po ba?" balik-tanong ko.

"Alam mo hijo, your relationship is something that I cannot approve or disapprove. If you are asking me kung shock ako, I am. If you are asking me kung happy ako, I am not. Pero buhay ito ni Aris, I have to respect his decision. Ang sa akin lang, I think Aris will eventually marry. Baka masaktan ka lang sa bandang huli."

"Pero pwede po ba naming ipagpatuloy itong kakaiba naming pagkakaibigan?" tumango yung Mama ni Aris. "Alam ko po na pag nagkapaa si Aris, when he can run on his own, maghihiwalay kami. Tsaka siguro po, ako rin yung magtutulak sa kanya na mag-asawa kasi" natawa ako just thinking of the irony of what I was about to say "sayang naman kung hindi kakalat yung kagwapuhan niya."

"OK ka ba sa ganun?"

"Hindi po. Just thinking about it, ano po e nasasaktan na ako."

"Wag kang magagalit sa sasabihin ko" sabi ng Mama ni Aris "at wag mo ring iisipin na gusto kong maghiwalay kayo, para sa iyo rin ito. Let go of Aris, habang maaga pa. Pag pinatagal mo pa yan, hindi ko alam kung gugustuhin mo pang magmahal ulit.


April 1995 - what if God closes a door and there is no window to open

"Hello? Tacio, sorry ha, can't come with you to the hospital."

"Pano yan, wala akong moral support" Aris was going to the hospital to have his amputated leg check. Wala naman si Papa, nag-renew ng green card.

"Yung Manager namin kasi was fired, so ako muna until they find a replacement. Sorry na, hindi ba pwedeng i-resched? Hello? Hello?"

"Huh, sorry MM, wait lang. I have another call. Tawagan kita uli." After ten minutes, Aris sent me a message. "OKs na, Toni is accompanying me."

"Toni?"

"Antonia G, isa mga barkada ko sa HS, kilala mo yun, one of our witness"

"OK. Sorry ha."

"Daan ka sa bahay maya?"

"Pag may time."

But "pag may time" was a rarity. Our company did not hire a replacement, I was the replacement and worse, dumami ang factories namin, from two, naging nine. Tapos, when Aris started his review for the bar exams, hindi na rin niya ako napupuntahan sa Port Area. Talagang text na lang ang communication namin sa isa't isa.

But when August came and it being his birthday month, I made sure we'll have time together. Kahit sandali lang.

"Coming for your birthday Tacio"

"Rest MM"

"Coming." no reply so I assumed I'm set to go.

Lunch time, I went to their house pero si Papa lang ang naabutan ko. Katatapos nga lang daw nilang mag-usap at ang akala nga niya ay kami ang magkasama.

Sinubukan kong tawagan si Aris, pero patay ang telepono.

"Hindi mo ba nakausap?"

"Off po e."

"Teka, iba gamit niyang number kanina, ito gamitin mo ang telepono ko."

"Text ko na lang po." "Andito si Kris" I texted.

"Papa, sabihin mo na lang hindi mo ako makontak." nagulat ako sa sagot niya. Agad kong binura ang mga messages at binalik ko ang CP kay Papa tsaka ako nagpaalam.

"Busy daw po, balik na lang ako pag may time."

"May away ba kayo?"

"Wala po hindi nga lang magtugma ang schedule naming dalawa. Pati yung punta ko dito wala din po talagang usapan. Kumusta nga po pala ang check-up niya."

"OK naman daw, kailangan lang daw i-therapy yung pagkakabitan tsaka psychological."

"Sige po, balik uli ako sa Port Area."

The following day, Aris was in our office with a basket (yung gamit ng flower girl) full of my favorite chocolate, MM with nuts.

"Sensya na, nagkayayaan kami nung mga barkada ko sa Honors Society"

"Kaya pinatay mo ang CP mo. Ano naman palagay mo, manggugulo ako?"

"Sorry na. Tampo naman agad eh."

"Sus, ano free ka ba mamaya?"

"Tignan ko, alam mo namang nagseself-review kami nung grupo ko."

"Baka iba naman ang nirereview mo?"

"Seselos, hindi bagay."

"Seselos? Wala namang karapatan."

"Ho ho ho galit, nanlalaki na ang butas ng ilong oh."

"Ay siya, busy po ako. Layas na, sige layas na" pero bago pa siya makatayo ay pasimple kong hinawakan ang titi niya. "Nakapaling e, baka may magka-interest." Tumayo siya sa gilid ng mesa ko at binuksan ang zipper ng pantalon niya.

"Isang short hello naman, namimiss ka na niyan e" tumayo ako at ni-lock ko ang pinto ng opisina ko. Agad kong sinubo ang titi niya tapos ay tinaas ko rin agad ang zipper ng pantalon niya. Hinila ko siya palabas ng opisina.

"Hindi ko tatapusin para ma-miss mo ako" nakatawa kong sabi sa kanya. "Text me kung pwede ka mamaya, kahit gabi. May suki naman akong taxi di ba?" tumango siya sa akin tapos ay hinapit niya ang kanyang harapan bago nagsara ang pinto ng elevator.

Surprisingly, hindi naging issue sa amin ang pagkakaroon ng girlfriend. Kung kailan nasa Makati na kami at maraming nagkaka-interes sa kanya. Siyempre, iba na ang level of maturity ng mga naghahanapbuhay at gaya ko ay nalampasan nila ang disability ni Aris. Kung tutuusin, dapat lang talaga na maraming magka-interest sa kanya, artistahin ang porma ni Aris tapos matalino pa.

Noong time na yun, lahat ng mga nakakaalam ng tungkol sa amin were under the impression na mag-aasawa kaming pareho, na yung relasyon namin, temporary lang. By that time, yung interes ko sa babae, unti-unti ng nawawala altho practising bisexual pa rin ako. Niloloko nga ako ni Aris na buti pa raw ako at nakarami na ng babae samantalang siya ay virgin pa. Minsan nga ay sinasama ko siya pag may nilalabas kaming mga kliyente at tinatanong ko siya kung gusto niyang tumikim dahil mayroon namang cubicles available for short time pero ayaw niya. Nahihiya siyang maghubad sa harap ng iba.

Then Christmas came. Sabi niya dinner kami. I said yes pero nagulat ako nung magkita kami dahil kasama niya ang kanyang mga barkada nung college.

"Galit ka?"

"Hindi naman, gulat lang" sagot ko sa text niya.

"Hoy, nakakaistorbo ata kami sa inyo." nagtawanan yung mga kasama niya.

"Opis to no" I showed them my CP pero walang tumingin.

"Palusot" sabi ni Toni.

Nang patapos na kaming kumain ay nagpunta ako sa CR. I'm not a beer drinker so medyo tipsy ako at  nasusuka. I was expecting Aris to follow as he normally does pero I received a text from him instead.

"Hatid ko si Toni, wala daw kotse."

"Pahatid ko na lang dun sa suki kong taxi. Miss na kita e."

"Nakakahiya. Punta ka na lang tom."

"Work ako di ba? You know that."

"Kahiya naman."

"Ako na maghahatid. Total, same way naman kami tapos deretso na ako sa inyo."

"Baka tuksuhin nila ako."

"Na ano?" almost 5 minute na ang nakaraan ay hindi pa rin sumagot si Aris. I called his CP, turned off. Lumabas ako ng CR at iilan na lang silang magkakabarkadang naiwan nung bumalik ako sa mesa.

"Nag-aya kasi si Toni umuwi, napasobra ata ng inom." paliwanag nila.

"Yeah, I know, he texted me."

"Ha, pano nangyari yun, pinatay nga nitong si Toni ang CP ....." tumigil yung nagsasalita nung mapansin niyang nakatingin ang mga kasamahan niya sa kanya.

"Pano? May sasakyan ba kayo? I have to go back to work." After splitting the bill, I left them and went back to our office.

"Bakla, hiniram ko lang ang BF mo, wag magtantrums." it was a text from an unlisted number.

"Who's this?" I asked. No reply. I called the number but it was not being picked up. The following day, I called up Aris pero patay pa rin ang CP niya. Tumawag ako sa bahay nila. Tulog pa raw sabi ni Papa, halos kararating lang dahil nakipag-party pa raw.

"Ok po."

"Bakit hindi ka kasama, mga barkada niya nong college yung mga kasama niya. Sabi nung driver magkakasama daw kayo pero wala ka na daw nung party."

"Dami pong work, nasa office pa po ako e."

"A ganun ba, sige sabihin ko sa kanya, tumawag ka."

"Wag ka namang check ng check sa bahay, nakakahiya sa Papa." text ni Aris. I was eating lunch then. Pagkakain ko ay agad ko siyang tinawagan sa bahay, umalis daw, sabi ni Papa.

"Coming" text ni Aris sa akin. Binasa ko ang mga text ni Aris sa akin.

"Bakit nawala na ang MM?" I texted back.

"Baduy na"

"Since when?"

"Magpapasko na, mag-iinit pa ulo mo."

"I want the MM back."

"Nakokornihan ako."

"May nagbabawal na ba?" out of the blues na itinanong ko. "Don't come anymore. Am tired and everything, magtatalo lang tayo." was my next text when he did not answer.

"OK" was his reply. Two hours after, wala ngang Aris na dumating. It was the first time since we became on that he did this.

"WRU?"

"Sabi mo don't come." was his reply. Something was off. Hindi dati ganito ang Aris na kakilala ko. Siguro, masakit pa ang ulo, baka na OD sa inom, hindi na ko nagtext back para mangulit. But I was furious. After na iwan niya ko sa kinainan namin kagabi, I was expecting that he'd be apologetic. Pinatay ko yung CP ko. I went to where my heart will be at peace - Intramuros.

Nasa harapan na ako ng aming iskwela ng makita kong nakaparada sa dating lugar ang kotse nina Aris. Hinanap ko si Aris pero wala ito sa ibaba ng wall kaya pumanhik na lang ako sa itaas.

"Dinala ako dito ni Papa"

"Sira ka talaga, pupuntahan mo rin pala ako dito, inasar mo pa ako."

"Intramuros ang pinuntahan ko hindi yung nang-aaway sa akin" sagot ni Aris. Napikon ako sa sinabi niya kaya naglakad ako palayo sa kanya. Naupo ako sa isang bench at nilabas ko ang aking CD player.

"Pakinig din" nasa tabi ko uli si Aris. "Yan na naman?" Asar na asar na si Aris sa kantang The Long and Winding Road sa simpleng dahilang ulit-ulitin ko hanggang magsawa ako yung kantang yun. And that could mean an hour or more na yun lang ang pakikinggan ko. Kasi nga yung kantang yun ang english version ng pagkahaba-haba man daw ng prusisyon ay sa simbahan din ang tuloy. Sabi ko kasi sa kanya noon, aayaw-ayaw pa siya nung una e bibigay din pala siya.

"Who are you po?" inagaw ko sa kanya ang earphone tapos ay umakma akong tatayo pero hinawakan niya ang braso ko para pigilan ako.

"Sorry na, peace na." inabot niya sa akin yung paborito kong chocolate. Hindi ko kinuha.

"Hindi na bagay sa atin yan, di ba sabi mo."

"Papalakihin pa ang walang kwentang bagay?"

"May nagbago sa yo" sabi ko sa kanya "subtle lang, hindi halata pero may nagbago sa iyo"

"Syempre naman may magbabago. Tumatanda na tayo."

"Are we breaking up? Sabihin mo lang habang kaya ko pa"

"Wag ka ngang masyadong nanonood ng drama ng hindi pinapasukan ang utak mo ng kung ano-anong ideya." umakbay siya sa akin "wag ka ng magtampo, peace na tayo."

"Uwi na ako" pero sa totoo lang nagpaalam ako sa Tatay na hindi ako uuwi ngayong gabi. Nagdahilan akong a-attend ng party sa Pier. Sanay na si Tatay sa schedule ko tsaka at ease na rin siya dahil mayroon na akong service na taxi.

"Bakla ka talaga. Masyado kang madrama. Inaayos nga e. Bahala ka." galit na tumayo si Aris. Tumayo din ako at nilampasan ko siya. Ang tagal na naming magkakilala ni Aris, pero first time niya akong tinawag na bakla and the way he said it, ewan ko kung paranoid lang ako nung oras na yun, pakiramdam ko diring-diri siya na pumasok siya sa ganung klase ng relasyon with me.

February 1996

"Baka wala tayong date ngayon" text ni Aris. Natawa ako sa text ni Aris. "Baka awayin mo naman ako." Mula ng maghiwalay kami ng December 24 ay hindi na kami nagkita o nagtext sa isa't isa.  Hindi ako sumagot.

"Bakla, wag mong solohin si Aris. Payagan mo siyang mag-date ng normal" again, from that anonymous texter. "Kami na, wala ka ng magagawa." another text."Hindi ko na siya pinag-aksayahan ng oras na tawagan dahil alam ko namang hindi niya ako sasagutin.

But despite his text, umasa pa rin akong magkikita kami ni Aris, na susulpot siya sa opis na may dalang peace offering. Pero dumating ang 5pm, walang text from Aris. Gusto ko na siyang tawagan pero pride got in the way so I left the office downhearted.

As usual, pumunta ako sa Intramuros. Almost 8pm na ng makarating ako doon. Hindi pa ako nakakaupo sa lugar namin ni Aris ay nilapitan ako ng isang guwardiya.

"Good evening Sir" sekyu, Nginitian ko siya. "Teka Sir" yumuko ito at may kinuha sa gilid ng bench. Inabot niya sa akin ang isang basket na puno ng MM chocolates with nuts. "Pinaabot lang po sa akin." sabi ng gwardya ng makita niya sa aking mukha ang pagtataka.

Lumingon ako sa paligid pero wala akong nakitang Aris. Tumakbo ako papunta sa pinag-aabangan namin ng sasakyan. Wala.

Asar akong naglakad towards the direction of the post office. Nag-effort magbigay ng regalo tapos di magpapakita. Agad kong nilabas yung CP ko to call him up. Bigla na lang may umagaw ng CP ko. Shit talaga, pag di ka minamalas. Hinabol ko yung umagaw ng CP ko. Gago ring magnanakaw, he was not even running. Wrong timing ka Parekoy, hindi mo dapat ginawa yan lalo na ngayong naasar ako. Nang malapitan ko siya ay agad ko siyang sinipa.

"Peace, peace" si Aris.

"May paa ka na?" sa halip na matuwa ay takot ang ang unang pumasok sa utak ko.

"Ha ha ha ha surprise" tumayo si Aris at hinila ako pabalik sa Intramuros. Swerte, wala na yung nagdedate kanina kaya nakapwesto kami sa aming lover's nook. "Habulin na ba ng chicks?" Tumayo si Aris. Masayang-masaya siya. Talon ng talon, takbo dito, takbo doon, parang walang kapaguran.

"Upo ka nga dito, kiss kita" pilit kong pinapasaya ang aking sarili. Lumakas ang kabog ng puso ko. Pagkaupo niya'y agad kong hinipo ang kanyang harapan. Hindi nagtagal, tumigas ang titi niya. Binuksan ko ang zipper niya at pinasok ko ang kamay ko sa loob ng kanyang brief. Yuyuko sana ako para isubo ang titi niya pero pinigilan niya ako.

"Halika, uwi tayo sa amin"

"Tanga, may pasok ako bukas."

"Pahahatid kita, tena na, Celebration time."

"Sa Sabado na."

"Para namang di ka masaya e. Alam mo ba kakabit lang ng paa ko ngayon and all I can think of is how happy you'd be, tapos, ganyan ka naman."

"Ay anong drama yan Tacio, lika, hug kita, lika na." pero for the first time, nag-alala ako ng husto.

The rest of 1996

Baliktad ang nangyari. Ako yung kinakabahan sa maaring kahitnanan ng relasyon namin ni Aris pero si Aris ang naging clingy sa akin. He'd call, text and is always in our office patiently waiting for me kung kinakailangan kong mag-overtime. Minsan, I have to drive him away kasi hindi naman ako makakauwi, madalas kasi pag May til December ang overtime ko nagiging overnight.

Pero nong pumasok ang August up to the time ng Bar Exam, halos hindi kami nagpangita. On leave na rin siya sa kanyang opisina at halos magdamagan na ang kanilang review. Kabado siya, kasi nung 1995, kokonti ang pumasa. Lowest ata in the history. Nakiusap na nga siyang wala munang birthday celebrations para makapag-concentrate sa review.

Pero nung mismong araw ng birthday niya, nag-fail kami sa production so wala kaming delivery. I called him up but he was not answering. Nasa review siguro.

"Hoy bakla, guess what. Nagcecelebrate kami ni Aris ng kanyang birthday. Am sure sinabi niyang hindi siya available today. Can't you smell the coffee? He wants out." Nainis na ako kaya sinagot ko ang anonymous texter.

"Mayaman ka naman siguro, why bother with a hands-me-down." was my reply.

Tumawag ako sa bahay nina Aris at nakausap ko si Papa. Wala daw si Aris, hindi daw umuwi dahil sa review. Nagpunta ako sa condominium kung saan sila nag-aaral. Since first week daw ng July ay hindi na sila doon nag-rereview sabi ng guard sa akin.

Three days after ng birthday ni Aris tsaka lang kami nagkita. Nasa lobby pa lang siya ay alam kong iritable na siya.

"Sabi ko sa yo wag kang tawag ng tawag kay Papa, nakakahiya." agad niyang sabi ng maisara niya ang pinto ng aking kwarto.

"Ang aga-aga mainit ang ulo ng Tacio ko, halika nga dito at luluhuran kita" parehong mainit ang ulo namin but I decided to lighten up the mood. Tinabihan ko siya sa sofang kinauupuan niya at agad na umakbay sa kanya. Bigla siyang tumayo.

"Baka may makakita sa atin."

"Oys, may girlfriend ka na siguro at conscious ka na" sinusubukan ko pa ring wag sabayan ang init ng ulo niya.

"Girlfriend? Kahit mayroon o wala, dapat mag-ingat tayo. Lalo ka na, manager ka na. Respetuhin mo yang sarili mo para respetuhin ka dito, ano ka ba." nag-init ang ulo ko sa sinabi niya pero kinalma ko ang sarili ko.

"You may go out now my dear fucking friend, am busy." I stood up and left my room. "Punta ako sa DTI." I told our receptionist.

"Nag-uusap pa, nilayasan mo ako" sabi ni Aris ng magpang-abot kami sa elevator. Hindi ako sumagot hanggang umabot kami ng ground floor lobby. "Hoy, may tao ba, wala bang tao?" he continued. Lihim akong natuwa sa pangungulit niya. Ganun si Aris pag he cares about someone, hindi niya ito iiwan hangga't hindi nagkakaayusan, kung kinakailangan, he'll apologize kahit hindi niya kasalanan.

Nagpakyut ako, hindi ko siya pinansin. Lumabas ako ng building pa-Ayala at nakatawid na ako sa Herrera papuntang direksiyon ng Leviste ng mapansin kong hindi sumunod si Aris. Alam kong kasalanan ko din pero this is not the Aris that I know.

Ang tagal kong tumigil sa harapan ng Makati Sports Plaza. Hindi ako makalakad.  Ang akala ko ay napaghandaan ko na ang pagdating ng pagkakataong ito - sa dami ng nagpaalala sa akin, sa dami ng pag-uusap namin ni Aris - akala ko ay immune na ako. Yung sakit, nagsimula sa puso mabilis na kumalat sa buong katawan ko, sobrang bilis na agad-agad ay andun na siya sa aking mga mata.  August 16, 1996, duon ko napagtanto, hindi na akin si Aris. Hindi ko napigilang umiyak.

Mula noon ay naging malamig ako kay Aris. Sabi ko sa sarili ko, iiwasan ko, para mabawasan ang sakit. Pero niloloko ko ang sarili ko, the more na tumatagal yung hindi ko siya nakikita, lalo ko siyang hinahanap.

Noong araw ng kanyang Bar exams, tinext ko siya ng good luck.

"Kala ko ayaw mo na sa akin. Thanks." sagot ni Aris.

"See you later?" wala naman akong mapapala sa pakikipagmalakihan.

"Wag mo kong aawayin ha?"

"Love you"

"Sorry MM" pagkatanggap ko ng text na yun ay napawi lahat ng agam-agam ko sa katawan. Almost twelve noon ng makatanggap ako ng text galing sa Papa ni Aris.

"Finish or not finish, wait for me" natawa ako. Bagets na bagets ang text ni Papa.

"Is that for me po?" I texted back. No reply. I decided to let it go. Baka nagkamali at nahihiya ng sumagot.

"Sorry postpone our dinner. Lets do it tom. School brods want to treat us tonight."

"Wednesday na lang. Have meetings tom. OK?"

"OK."

"Bakla, mamatay ka sa inggit. Aris and I will have dinner tonight? Go to World's we'll be there." the anonymous texter again.

"Change venue, Chilis kami. Hurt? I know. Its ur fave resto. And I'll make sure he won't have time for you."

"Sayang ang load" was my reply to the taunting texts. I wanted to go to Chilis pero whether they are there or not, ako pa rin ang magmumukhang tanga. Tinawagan ko ang CP ni Aris. Patay na naman. Lumakas ang kaba ko. Then I did something out of the blues, tinawagan ko yung CP ng Papa ni Aris gamit yung CP ko na pang-official calls lang.

"Hello? Hello? Who is this?" noong bata ako, pag naramdamang kong magagalit si Tatay sa akin ay titigil akong huminga. Katwiran ko, when I am not breathing, he will not notice me. And this is what I am feeling now - I stopped breathing when I heard Aris answering his father's phone. Kaya ba bagets ang tono ng text, kaya ba hindi sinagot yung reply ko dahil it was Aris who was using his father's phone?

Sa ospital na ako nagising.

"How are you?" text ni Aris.

"Overworked."

"Paggaling mo na tayo lalabas."

"OK"

"Remember always. More than 3x a day."

"BAKIT HINDI MO MASABI?" umakyat talaga ang dugo sa ulo ko.

"What?"

"Never mind, hindi siguro ako deserving."


February 14, 1997

"Busy. Lots of work. Cant date today."

"K" unti-unti ng nawawala si Aris sa mga importanteng dates ng buhay namin. Kung magkita man kami, para akong number 2 na nabibigyan lang ng biyaya after the main event. Gaya nito, sigurado, February 15 ang date namin. And before that, December 27 para sa pasko, January 6 para sa New Year para daw kasama na ang 3 kings. Tapos kakagulat dahil akala ko wala ng maidadahilan pero nasa opisina daw siya nung piyesta. Bumabawi daw kasi nagleave siya ng matagal dahil sa Bar exam.

Ang akala ko ay wala masyadong trabaho kaya makakauwi ako ng maaga pero ng humapon na  ay biglang dumagsa ang paper works and delivery sa pier. At dahil late delivery kami, napilitan akong pumunta sa port area to terrorise the consolidators to accept our cargos. Almost 11pm na nung matapos yung first delivery namin tapos around 3pm pa ang expected arrival nung next delivery.

"Pwede makiligo?" I texted Aris. Gabi na, siguro naman ay nakauwi na siya. Pero almost ten minutes na ay wala siyang reply kaya tinawagan ko ang CP niya.

"The number you dialled....." ilang beses akong nag-try pero wala talaga. Tinawagan ko ang Papa niya. Tinanong ko kung pwedeng makiligo. Pumayag ito. Pagdating ko sa bahay nila ay nagpaalam itong pupunta sa pwesto nila sa Arranque Market. Wala pa si Aris. I tried to call him up, even using their land line pero ganun pa rin - the number you dialled.....

Pumunta ako sa library. May shower room kasi doon. Pagkaligo ay nahiga muna ako para magpahinga. Nagising ako ng maramdaman ko ang pagbukas ng main door ng bahay. Agad akong bumangon. Sumilip ako sa bintana, kotse ni Aris. Tamang-tama, eto na ang aming Valentine. Hinubad ko ang aking t-shirt at sinisimulan ko ng ibaba ang aking pantalon ng marinig ko ang isang pamilyar na boses.

"Baka magalit ang Papa mo" sabi ni Toni.

"Wala yun dito ngayon. Mga 9am na balik niya mamaya." Kinuha ko ang aking bag. Hinintay kong makapasok sila sa kwarto ni Aris. Nung makalabas na ko ng bahay, I did the unexpected. Binato ko yung bintana ni Aris. Tapos mabilis akong tumakbo palayo.

Around 9am, February 15, tumawag sa akin yung guard ng container yard. May naghahanap daw sa akin.

"Nasa bahay ka pala kagabi, bakit hindi ka pa nag-stay?" si Aris.

"Sus naman, kita mo o, andito pa rin ako, working."

"Anong oras ka umalis, bakit hindi mo sinabing darating ka?"

"I called you a lot of times Tacio, but sabi ng CP mo, the number you dialled....etc"

"Low bat"

"Tsaka nakiligo lang ako, ang bantot ko na e."

"Di makiligo ka uli sa bahay."

"Nakows, uuwi na ko, am so tired, para tuloy na tuloy na ang tulog ko."

"Di sa bahay ka matulog. Itinawag ko na sa Tatay. Anong oras ka ba matatapos?"

"Isang container na lang."

Pagdating namin sa kanila ay naabutan ko si Papa na pinapaayos ang bintana ni Aris.

"Bakit?" tanong ko.

"May sira ulong bumato." sagot ni Aris. Nakatingin sa akin si Papa, nakangiti.

"Matatapos na to, kain ka muna."

"Opo Pa."

"Hindi mo ba ako tatanungin kung bakit nakasara ang CP ko?"

"Ayoko kasing magsinungaling ka sa akin, kaya hindi na lang kita tanungin" nakangiti kong sabi sa kanya.

May 21, 1997

"Hi, in a good mood ba?" si Aris. "Sabi ko na andito ka. Ang galing mong magtago a." Naupo siya sa aking tabi. Hindi na ko nagpakita sa kanya after February 15.

"Congrats ha, Atty. Aris" hinalikan ko siya sa pisngi. Gusto ko siyang makita araw-araw, yakapin, halikan, hipuan, hubaran, tsupain pero guguluhin ko lang ang utak niya.

"Ano yun, congrats tapos...." hindi ko napigilan ang sarili ko, hinalikan ko siya ng matagal sa kanyang labi. "Kasama na tayo sa history ng lugar na ito." natatawang sabi ni Aris. "Pero hindi gaya nung mga nauna sa atin, we have good memories here."

"Ang sabihin mo baka gaya nila meron din tayong bad memories here." sagot ko a kanya.

"Ang dami nating mga pangarap noon, isa-isa na nating napu-fulfill."

"I will miss you Aris" papahabain pa doon din naman ang punta ng usapang ito.

"Naiintindihan mo naman Kris, di ba?" tumango ako. "Mahal mo ba ako talaga Kris?"

"Mahal na mahal." yumuko si Aris. Kitang-kita ang lungkot sa kanyang mukha. "Is this goodbye?" tanong ko sa kanya.

"Minahal kita, alam mo yan"

"Past tense na agad?" sagot ko sa kanya. Tumunog ang kanyang telepono. "Sagutin mo, sige doon muna ako kung mayroon akong hindi dapat marinig." Hindi siya kumilos para sagutin ang kanyang CP. Kinuha ko ang cp niya. Unlisted number. Pero numerong kilalang-kilala ko. My anynomous texter.

"Will it break your heart if I say goodbye?" break my heart? paano kung durog na, ano pang puso ang sasaktan mo?

"Sana sinabi mo sa simula pa lang, para hindi ano, hindi lang naman ito yun e" hinawakan ko yung titi niya.

"Kris"

"Bawal na ba?" tinanggal ko yung kamay ko sa harapan niya.

"Don't love me too much Kris. I do not deserve that kind of love."

"Pakawalan mo na si Aris. We're gonna get wed." another text from my anonymous friend.

"Ano, don't love you too much, after almost ten years? If I love you less, what will happen. Will you love me more?"

"Hindi ko alam Kris pero alam nating pareho na darating ang araw na ito.  We both know that my future does not have you in it." tinitigan ko ng matagal, matagal na matagal si Aris bago ako uli nagsalita.

"Ikaw naman, nagpapatawa lang e. Wag ka ngang serious. Mula naman sa simula alam na natin yan, di ba?" kinapa ko uli ang harapan niya "Palalabasin ko ba? Baka kailangan mo ng mag-imbak ng sperm. Sabagay, sa mga tulad namin titi lang naman ang kapalit, ayos na ang lahat. Consuelo de engot ba."

"Kris."

"Tanga, ano yan, nalulungkot ka, iiyak ka? Bakla lang ang umiiyak no. Tandaan mo, lalaki ang ginusto ko hindi baklang kagaya ko, yung iyakin, di ba? Lagi mong naririnig yan sa Tata...." hindi ko na natapos yung sinasabi ko kasi bigla niya kong niyakap ng buong higpit. "Teka" hinahanap ng kamay ko ang titi niya "baka lumambot" hinimas-himas ko yung titi niya nung mahawakan ko uli ito.

"MM, sorry, sorry"

"Teka, isusubo ko, gusto kong isubo, please Aris, isusubo ko. Lumalambot na, bitawan mo ako, gusto kong isubo."

"MM" humigpit ang pagkakayakap niya sa akin. Itinulak ko siya hanggang sa mapahandusay siya sa damuhan. Pero bumangon siya uli at niyakap ako.

"Bitawan mo ko please, lumalambot na, isusubo ko, please Aris." tumihaya si Aris at hinayaan niya ako sa gusto kong gawin. Para akong tanga, subo, dila, yakap, salsal. Hindi ko alam kung ano ang una kong gustong gawin.

"MM hindi ako naman ako mawawala." tumayo ako, pinagmasdan ko ang kahubdan ni Aris. Matagal. Then I did another unexpected move - pinagsisipa ko yung artificial limb niya. Tapos tumalikod ako at naglakad palayo sa kanya. Tinatawag niya ko pero ayokong makita niya ang pag-iyak ko.

May 23, 1997

Naglalakad ako sa Herrera papunta ng Ayala ng mamataan ko si Aris. 1987 ko pa kakilala si Aris at nung makita ko siyang nakatayo sa kanto ng Herrera at Ayala ay parang nakita ang Aris na una kong nakilala, nung wala pa siyang paa - galit sa mundo at walang tiwala sa sarili.

"Pinaayos ko. Kailangang palitan, mahapdi dun sa pinagkakabitan." paliwanag niya nung tinuro ko ang saklay niya. "Punta ka, di ka pwedeng mawala." inabot niya sa akin ang isang sobre.

"Totoo na pala ito?" I opened the envelope and tried to read the invitation but the tears started to cloud my sight.  "Birthday ni Tatay."

"Isang beses lang ako ikakasal. Maiintindihan na ni Tatay yun."

"May ngayon, alam mo naman ang schedule ko pag ganitong panahon"

"I need my Best Man to be there."

"Best man? Baka Bridesmaid kamo" he tried to smile at my attempt to be brave. May pwede pa ba akong gawin para hindi niya ako iwan?

"Kris, please" Masakit Aris, sobrang masakit. Uupo pa ba ako sa park sa Legaspi? Kakain pa ba ako sa Chilis? Kakayanin ko pa bang maglakad sa kahabaan ng Ayala knowing that you will never be walking with me again?

I looked at him sadly, his eyes begging. Hindi ko man maamin ay totoo namang minahal ko siya for my own selfish reason - that he is disabled made me think that he'd be mine forever. But as I got to know him better, I saw the man that I always wanted to be and can never be - a man who can scale greater heights but just needed a reason to make it happen. Alam kong ako ang nagbigay sa kanya ng tiwalang mangarap, ako ba ang magiging dahilan para hindi bigyan ito ng realidad?

"Halika, inom tayo, one last time, ikaw lang at ako, gaya ng dati" I tried my best to fake a smile but I can no longer hold it off. "Pwede pa ba?" nilabas ko ang panyo ko, punyeta, hindi ko na talaga kaya.

Sa kanto ng Herrera at Ayala, sa gilid ng Rufino Tower ay buong higpit akong niyakap ni Aris. It's hard to hold on to something that you know would never be yours. Just learn that while good things never last, some don't even start.


One True Love Part 6 - soon

16 comments:

  1. aray, kadugo dugo naman ng puso to Kris. I can relate much, lols.

    ReplyDelete
    Replies
    1. and now you know why 23 is such a significant number for me

      Delete
  2. Hello call me im from manila 09306460222

    ReplyDelete
  3. Kelan po ang part 6?

    ReplyDelete
  4. Infairness, gwapo talaga si Aris if we are talking about the same person. AB PoliSci pero he was Magna di ba?

    ReplyDelete
  5. Ha, as in totoo ba to? Kung totoo ito, pwede pong magtanong - kinaya mo pa uling magmahal?

    ReplyDelete
  6. Gaston nice story.. teka pla ala nb mga uniform men stories? naubusan na ba?.... great story!

    ReplyDelete
  7. I really like the story. so sad...;(

    ReplyDelete
  8. Tears started to form in my eyes(teary eyed) while im reading this.......brave man kris....i admired u much..

    ReplyDelete
  9. Hello.
    Tanong ko lang po ha. Naguguluhan po kasi ako true to life or not??

    Kung true to life po. Pwd ko po ba makita ung pics nyo ung totoo po. Please thank you.
    Medyo naguguluhan po ako na Ewan iba po ung impact sakin ng story e.

    Kung mapagbibigyan po salamat
    Pa link na lang point sakin dto.

    ReplyDelete
    Replies
    1. True story pinalitan ko lang ang ibang detalye to protect Aris identity.

      And for that reason, am sorry to say that there will be no pictures that I can share with you. The picture above tho, yung nakasakay sa water motorbike, kami yun...that is the most that I can share

      Delete
  10. IM CHINITO MAY DIMPLES MAPUTI NICE EYES LIPS TEETH 5 9 135 09204089906 FOR SER REL/SOP/SEB
    09204089906

    GALING NG TAPING NEED KAUSAP SA LANDLINE AT YUNG MAGTETEXT NG LANDLINE 09204089906 FOR SER REL

    ReplyDelete
  11. "It's hard to hold on to something that you know would never be yours. Just learn that while good things never last, some don't even start." This words hurt my heart soooo much!

    Kris ramdam na ramdam ko ang kwento mo. somehow medyo may ressemblance tayo ng ugali that's why I feeq you.


    Chris

    ReplyDelete
  12. "mahal na mahal kita kahit ang sakit sakit na.."

    -John Llyod Cruz

    Tang Ina it hurts! Why does it hurt so bad!

    ReplyDelete