Wednesday, June 25, 2014

Basta Driver, Sweet Lover Part 4 - Thank you for the broken heart

One year na pala sila. Am not a masochist but up ko lang to remind me how unexplainable a gay man's love is. (Originally posted on August 21, 2013)
"Wala ng mag-aayos ng kurbata ko"

Ngayon

"Manong. may appointment tayo. Wag mong kalimutan."

"Oy buti na lang ipinaalala mo, nalimutan ko na ah. Daming trabaho." Gusto ko sanang sabihing postpone na lang or kanselahin na pero mas mahabang paliwanagan yun and I am not in the mood for a verbal tussle.

"Asan ka ba? Tawag ako ng tawag, nagtetext ako, di ka naman sumasagot. Di naman kita matagpuan."

"Alam mo namang pag pumapasok ang winter season madaming gawa sa factory di ba?" paliwanag ko kay Vener. Alam kong alam niyang hindi yun ang totoong dahilan bakit bihira na kaming nagkikita.

"Oo, pero dati nakikita kita, ngayon, pinagtataguan mo ako."

"Sus, melodramatic naman, para tayong Koreanovela ah" pabiro kong sagot. I should be happy be for him, I actually am, pero ngayong pumapasok na sa kamalayan ko ang palapit na lakad namin ay parang pinanghihinaan ako ng loob.

"Sunduin kita mamaya. Saan ka ba? Kahit saan, sabihin mo, susunduin kita. Mag-usap tayo Manong. Mag-usap tayo ha? Sige na, ha?" pakiusap niya sa akin

"Huwag mamaya, asa Cavite factory ako, bukas na lang, punta ka sa Libertad. Doon ako uuwi."

"Manong, sigurado yan ha tsaka namimiss ka na ni LT."

"Ugok" sagot ko." LT ang tawag ko sa titi niya, may nunal kasi ang pinakaulo ng titi niya, halos malapit na sa butas, gaya ng kay Lorna Tolentino na halos ay malapit sa kanyang bibig.

Umaga na ng Linggo ng dumating ako sa aking tinutuluyan sa Libertad. I was dead tired. Pag winter season, normal na sa akin ang almost 24/7 na work schedule pero ngayon ko lang naramdaman ang pagod. Umupo ako sa sofa, doon na ko nakaidlip.

Nagising ako sa amoy ng pinakukuluang bagoong. May nagluluto ng pinakbet sa kusina. Tumayo ako para tignan kung sino yun as if meron namang ibang gagawa  nun kundi siya. Lumapit ako at niyakap ko siya ng mahigpit. I am missing him already. My weekends, how lonely will it be?

"Appetizer ba muna Manong bago ang main course?"

"Main course muna siyempre" ipinasok ko yung kamay ko sa loob ng kanyang pantalon "bago appetizer: I winked at him, naughtily. Geez, am gonna miss this guy as I began to unbuckle his belt and lower down his zipper.

Kahapon

Life, sometimes, can be cruelly funny.

Just as I have accepted as fact that men were not worth a romantic try, that they were only good for three hours of frolicking in bed, I met Vener. The last time that I was in a serious relationship was in 1997. It lasted a good ten year although when my partner at that time and I parted, it left me devastated. So devastated was I that I promised myself never to get into a serious relationship with other men.

Of course, nagkaroon din naman ako ng sexual inter-action with others pero mahaba na ang tatlong oras na itinagal ng pakikipagniig ko sa kanila.

Until that fateful day of May 2007, when I hailed a taxi and met Vener. Taxi driver siya noon, nag-aaral sa gabi ayon sa kanyang kwento. Pero hindi ko pinansin ang kanyang mga sinasabi. E sa gwapo siya, nagtwinkle twinkle ang aking mga mata habang minamasdan ko siya, kaya sabi ko sa aking sariling gusto ko siyang tikman. Gumawa ako talaga ng paraan, sa maikling panahong nasa loob kami ng taxi, ay nasabi ko sa kanyang gusto ko siyang tsupain. Pumayag naman siya, pareho naming inakalang one night stand lang yun. Pero nagkamali ako, I fell in love with him.

He was a single Dad. Honest naman siya from the start. Taxi driver siya at nag-aaral ng Criminology sa gabi. Sinabi niyang papayag siyang maging regular partner ko in exchange for financial aid. Umokey naman ako, nasubukan ko ng magkaroon ng regular partner after 1997 at naghiwalay naman kami ng maayos. So naisip ko, mas safer na yung may regular guy ka with no emotional attachment kaysa susugal ka araw-araw sa iba't ibang kapartner.

But it was not difficult to like him, then love him later. Kahit regular guy ko na siya, hindi siya tumigil sa paglabas ng taxi. And he would ask only for milk money, nothing more. Pag bibigyan ko siya ng damit kahit alam niyang libre lang halos lahat dahil nasa garment industry ako, ayaw niya. Sabi nga niya, para walang emotional attachment. Pero hindi talaga maiiwasan na magkalapit ang loob namin sa isa't isa -  may kotse ako pero hindi ako marunong magmaneho tsaka iniiwan ko yun sa bahay para may gamitin si Nanay kaya after his class, susunduin niya ako sa office either using my own car or yung taksing minamaneho niya. Tapos pareho pa kaming Ilocano kaya naging malapit ang loob ni Nanay sa kanya tapos magaling siyang magluto ng pagkaing Ilocano dahilan para maging malapit ang mga pamilya namin sa isa't isa.

"Manong, may problema ako" sabi niya sa akin, almost a year after he became my regular partner. "Nahihirapang huminga si Nanay, madalas hingalin, sabi ng Doctor, pa x-ray daw. Baka hindi kaya ng budget ko."

"Saan ka ba nagpacheck-up? Punta tayo sa aming family doctor. " Matapos maconfirm ng aming family doctor na mahina ang baga ng Nanay niya ay namili kami ng gamot nito.

Six month after her check-up, our family doctor advised us na mababawasan na ang kanyang gamot dahil gumaganda na ang kondisyon ng Nanay ni Vener.

Kinagabihan, nagtabi kami ni Vener. Matapos ko siyang tsupain, dumapa siya sa aking tabi at inabot sa akin ang isang supot. May laman itong KY Jelly.

"Para saan yan?" tanong ko.

"Ang dami mo ng hirap sa pamilya ko Manong. Eto lang ang kaya kong ibayad, pasensiya ka na, hindi ko kayang magsubo e." Natawa ako.

"Binabayaran mo naman ng titi mo ah tsaka tarantado lang ako, hindi naman ako masamang tao noh. Sobra na to" sabay hawak uli sa titi niya "tsaka hindi naman lahat kailangan mong bayaran."

"HIndi naman sa ganun Manong, hindi ko kasi alam kung paano ko sasabihin sa yo ang kasiyahan ko na pagaling na si Nanay."

"Tumatanggap naman ako ng thank you." After that, naramdaman ko ang emotional attachment ni Vener sa akin.

Ngayon

"Saan ang baril mo?"

"Hawak mo na Manong di ba?" Ngumiti ako sa kanya, patuloy siya sa pagluluto habang nakayakap ako sa kanya. Bumaba ang kamay ko sa ari niya. Saglit niyang itinigil ang kanyang ginagawa upang hubarin ang kanyang pantalon.

"Brief?" nanunukso ang kanyang mga ngiti. Hindi ko na napigilan ang pagsabog ng matagal ko ng kinikimkim na lungkot.  Tumayo ako at bumalik sa sofa.

"Pahinga lang ako sandali, masakit ang ulo ko."

"Sige, gisingin kita pag nakaluto na ako Manong."

Naramdaman ko ang pagtatangka niyang gisingin ako at ang pagbuhat niya sa akin papunta sa kwarto pero talagang mabigat ang pakiramdam ko kaya minabuti ko na lang matulog. Almost two in the afternoon na ng magising ako at nakita ko siyang natutulog sa aking tabi. Wala siyang suot na pang-itaas. Kinuha kong kanyang braso at inunan ko ito tapos ay tumagilid ako at niyakap ko siya. Inilapit kong ilong ko sa kanyang kili-kili at inamoy-amoy ko ito. Kinagat-kagat ko ang makapal na buhok doon. Hinapit niyang ulo ko at idiniin sa kanyang dibdib. Bumaba ang kamay ko papunta sa kanyang tiyan, tuloy sa kanyang ari na ngayon ay tigas na tigas na.

Umupo ako at inangat ko ang kumot na nakatakip sa kanyang katawan, hinila ko pababa ang kanyang brief. Marahan kong hinimas ang titi niya tapos sinubo ko ito't nagsimulang ibaba-taas ang aking ulo. Hinigpitan ko ang pagtsupa ko sa kanya dahilan para mapaliyad siya at maglabas-masok ang titi niya sa aking bibig. Dinama ko ang titi niya gamit ang dila ko, pakiramdam ko ay lumolobo ito sa loob ng aking bibig, ang sarap-sarap hagurin ng dila ang kanyang ari. Ilang saglit lang ay hinawakan niyang ulo ko, bumilis ang galaw ng kanyang baywang at ilang ulos pa ay nalasahan ko ang tamod niya sa aking bibig. Humigpit ang pagkakahawak niya sa aking ulo, naninigurong hindi mahuhugot ang titi niya. Hindi ko rin tinigilang paikutan ng aking dila ang ulo ng kanyang titi habang nilalabasan siya. Maya-maya ay naramdaman ko ang pagluwag ng pagkakahawak niya sa aking ulo pero hinapit kong puwet niya upang hindi makaalpas ang titi niya. Lumambot ng titi niya pero nanatili itong nakakabad sa aking bibig.

"Alam mong mahal kita di ba Manong?" paniniguro niya sa akin. Muli akong nahiga sa kanyang braso at niyakap ko siya ng mahigpit.

"Kain na tayo." sabi ko sa kanya. Bago pa ako makababa ay nasa gilid na siya ng kama.

"Halika, sallabay (piggy back) ka sa akin"

"Ayoko nga, malaglag pa tayo sa hagdan."

"Malakas to" pagyayabang niya. Sumakay ako sa likod niya at bumaba papunta sa kainan. Pagkatapos naming kumain ay pumanhik kami uli sa kwarto para maligo.

"Manong, san yung mga gamit ko?"

"Tinabi ko na" sagot ko sa kanya.

"Saan? Bakit?" nakita niyang maleta ko, parang nahulaan niyang andun ang gamit niya. "Bihis na tayo." sabi niya habang ibinabalik niyang mga gamit niya sa aking aparador.

"Ang tanga ko talaga" inekis-ekis ko ang kurbata pero hindi ko ito maitali ng maayos. Binuhat niya ko't inupo sa side table.

"Tawagin mo lang ako, gaya ng dati. Hindi ako mawawala, ilang beses ko bang sasabihin yan sa yo?" hindi ko napigilan ang aking sarili - hinalikan ko siya, una sa pisngi, tapos sa labi.

"Tsansing yan" sabi niya sa akin habang idinidiin niyang harapan niya sa aking tuhod.

"Lelong mong panot" idiniin ko rin ang tuhod ko sa titi niya.

"Manong kong panot" binato ko siya ng unan "e sa wala naman akong Lelong kaya Manong na lang" habang iniilagan niya ang kasunod na unang ibinato ko sa kanya.

Kahapon

"O hindi maipinta ang mukha mo" biro ko kay Dyna ng masalubong ko ito sa mezzanine floor. "Bihira ka ngang pumunta dito, nakasimangot ka pa."

"Me mayabang na manyak kasi sa elevator, kakainis" sagot nito sa akin. Anak ng may-ari ng travel agency na nasa west wing ng aming inuukupahang building si Dyna. Dahil malapit kami sa kanyang mga magulang ay naging kapalagayang loob niya rin ako. Maganda at mabait, nag-aaral ng Tourism si Dyna sa eskwelahang aking pinagtapusan. Paghahanda daw para sa kanyang eventual take-over of the family business.

"Ganun ba? Wag mo ng isipin yon papangit ka, ikaw din!" pero sa halip na lumamig ang ulo nito ay nanlaki ang mata nito sa inis at sumugod papunta sa akin.

"Andito ka pa din? Bwisit ka" ang akala ko ay ako ang hahambalusin niya ng hawak niyang folder pero lumagpas siya sa akin patungo sa taong nasa likod ko.

"Teka, teka, sorry na nga, hindi naman sinasadya e"

"O bakit Vener, anong ginawa mo. Teka Dyna, hinay lang, pag-usapan natin."

"Kilala mo ba yang bastos na yan Tito? Kasi dinikit niya sa likod ko yung ano niya e, ang bastos" galit niyang sabi habang sinusubukan pa rin niyang paluin ng hawak niyang folder si Vener.

"Hindi, hindi ganun. Manong, hindi totoo yun. Baril ko yung sumangga sa kanya tsaka sabi ko na, na-off balance lang ako kaya ko siya natamaan."

"Anong baril, anong baril, wala ka namang baril ah. Tsaka matigas yun, nasa pantalon, ano mo yun, bastos ka, sinadya mo yun."

"Dyna, ano bang kaguluhan yan. Hinaan mong boses mo, nakakahiya" si Ana, mommy ni Dyna. "O, iho andito ka pala, kumusta, long time no see. Pumasa ka daw sabi ng Manong mo."

"Opo Tita" sagot ni Vener habang inaabot niyang kamay ni Ana para magmano dito.

Pero hinablot ni Dyna ang kamay ng kanyang Mommy. "Wag kang papahipo sa manyak na yan Mommy, ano ba, siya yung sinasabi ko sa yong nag-ano ng ari niya sa akin sa elevator."

"Sus, matagal ko ng kilala si Vener, di niya gagawin yun" tumalikod si Ana at hinila papanhik ang anak.

"O ano ba yun" tanong ko kay Vener.

"Manong, kilala mo naman ako. Torpe nga ako di ba sabi mo? Baril talaga yun o, eto di ba, nakasuksok lang sa loob, natakpan ng jacket ko kaya di niya napansing may baril dito tsaka eto ang tumama sa kanya" habang itinuturo niya sa akin ang balakang niya "ang haba naman ng titi ko kung umabot hanggang dito."

"Gago" hinila kong tenga niya papanhik sa 13th floor at nagderetso kami sa unit nila Dyna.

"Dyna, we came to apologize for the misunderstanding." Of course the misunderstanding turn into a friendship. Dumating nga sa puntong inireto ko sila sa isa't isa. Tapos isang araw, lumapit si Vener sa akin. Nagpapatulong gumawa ng love letter.

"Engot, how would I know how to write a love letter e puro kindat at dila ang ginagamit ko pag meron akong type" paliwanag ko sa kanya. Well nagka-GF naman ako nung HS, pero siyempre sa ganung edad, hindi naman kailangan ang love letter, kailangan lang mag-impress.

"Kaya mo yan Manong"

"Bakit hindi ikaw ang magsulat"

"Wala akong romantic bones sa katawan Manong. Alangan sabihin ko sa kanya, gusto kong hulihin ang puso mo at ikulong ito sa rehas ng aking pagmamahal."

"Yuck, ang mais. Nasabi mo na ba about your situation"

"Na ano? Syota kita?" umakbay ito sa akin "Di ba pwedeng manligaw ako, di ba sabi mo naman, pwede akong magsyota ng babae, wag lang bading? Di ba pwede Manong?"

"Engot, from the start alam nating mag-aasawa ka. That is not the issue. Single Dad ka, nakwento mo na ba yan?"

"Oo tsaka di ko naman maililihim yun alam ng mga magulang niya di ba?"

"Geez, ang daming pwedeng pagawa sa akin, love letter pa, sana man lang kung lalaki rin ang susulatan ko."

"E di imagine mo lalaki"

"Di ba remember kung paano kita dinaan sa bilis?" tanong ko sa kanya "wala nga akong pasakalye, sinabi ko sa yo sa loob ng taxi gusto kitang tikman, so wala rin akong romance sa katawan."

"Manong, please." Pero madali palang gumawa ng love letter pag inspirado ka. Ewan ko ba, bakit naman ako na-inspire kay Dyna, dapat I should feel threatened pero I was as happy as Vener ng sagutin siya ni Dyna. Hilaw na in-laws, yun ang naging tawagan namin ng Mommy at Daddy ni Dyna.

Ewan ko ba, excited ako sa relasyon nilang dalawa. Ni hindi ako nagselos o nakaramdam ng insecurities. Almost six years na kami ni Vener, April 2013 nung magsabi siya sa aking mamanhikan kami. Nung una, ayos lang ako, pero habang lumalapit ang araw ng pamamanhikan ay nakaramdam ako ng kakaibang lungkot. Tapos ay naging matakaw at adventurous ang pakipagtalik ko sa kanya.  Kahit saan, kahit kailan, kahit walang urge, parang sinusubok ko ang kanyang limitasyon. Pero hindi siya nagreklamo o umiwas. Siguro ay naiintindihan niya bakit ako nagkakaganun.

June 2013, Ilocos Sur, bisperas ng kasal

"O ayos na bang lahat ng gamit mo? Kumpleto na ba lang ahat, are you sure wala ng kulang?"

"Oo Manong, relax lang."

"Pupunta ako sa Vigan, dun sa mga relatives ko, maghahabilin ako ng longganisa."

"Yung longganisa ko ba hindi mo bibilinan?"

"Engot ka talaga, puro ka kalokohan."

"Tatakasan mo lang ako. Wag kang uuwi ng Manila. Poposasan kita, sige ka."

"Sus, angkas mo ko sa motor, punta tayo sa burol."

"Doon ka ba maghahabilin sa longganisa ko? A-a-a-ray!" piningot kong tenga niya bago kami lumabas ng bahay.

"Gustong-gusto mo tong lugar na ito, ano Manong?"

"Nung bata kasi ako, tuwing uuwi kami dito sa Ilocos, iyak ako ng iyak. Ayoko kasi dito noon e, walang kuryente tapos puro gulay ang food. Longganisa lang talaga ang gusto ko dito tsaka yung rice cake ng The Sisters doon banda doon yun. Kaya ang gagawin ko noon, pag lungkot na lungkot na ko, yung tipong bibigay na yung luha ko, tatayo ako dito kasi nga makikita ko yang kalsadang yan, iisipin ko lagi, diyan ang daan pauwi ng Maynila, tapos masaya na uli ako."

"Nalulungkot ka ba kaya andito tayo ngayon?" tumango ako. Tumabi siya sa akin at umakbay sa aking balikat.

"Manong, andito pa rin naman ako, hindi naman ako mawawala." kung pwede lang siguro akong sapukin ni Vener sa aking kakulitan ay ginawa na niya. Hindi na ko kumibo. Hindi naman ako nagseselos o nagagalit kay Dynah pero ngayo't magiging mag-asawa na sila ay nagbalik sa akin yung pakiramdam ng mamatay si Tatay - hindi sadness - emptiness, yun ang nararamdaman ko. Yung magkakaroon na ng kakulangan ang buhay ko na alam kong hindi ko na kayang punan ulit.

Six years ago, parang kelan lang.  Kasalanan ni Robin Padilla, kung hindi ko siya crush, hindi ko sana pinansin noon ang engot na nasa tabi ko ngayon, hindi sana ako ganito ngayon. Kasi tong engot na to, kamukha ni Robin Padilla. Bigla akong natawa ng malakas. He looked at me, wondering.

Kinapa ko ang harapan ng pantalon niya. Bahagya itong pumitlag. Sa isip-isip ko, magkakaroon ka ng panibagong amo. Saan ka kaya mas masasarapan? Napatawa ako with my dirty thoughts. Parang nabasa ni Vener kung ano ang iniisip ko. Inakay niya ko paupo sa damuhan. Inunat niya yung paa niya. I took it as an invitation kaya nahiga ako sa kanyang hita.Pinagpatuloy ko ang paghimas sa kanyang harapan. Tinanggal niya ang kanyang sinturon at ibinaba niya ang kanyang zipper. Ipinasok ko ang aking kamay sa loob ng kanyang brief. Hinimas ko ng hinimas ang titi niya.

Tahimik lang si Vener, nagmamasid at naghihintay sa aking gagawin. Ilang minuto rin kaming nasa ganung posisyon. Tigas na tigas na ang titi niya. Hinawakan niyang ulo ko papunta sa titi niya pero pinigilan ko siya.

"Shhhh" sabi ko sa kanya. Di nagtagal, lumambot ang titing hawak ko pero hindi ko pa rin ito binitawan. Patuloy lang ako sa paghimas. Ilang saglit pa, inilabas ko ang ulo ng titi niya, hinalikan ko ito tapos ay tumayo na ako.

"Padilim na, bihis ka na"

"Manong"

"Tsk, ang kulet naman, halika na, bihis na. Opppps, opps, opps, hubarin ang brief. Akin na yan, remembrance." major fail yung attempt kong magpatawa.

"Manong, naiintindihan mo naman, di ba?"

"Siyempre pero maiintindihan mo rin ako kung magpapaalam na ko sa iyo dito." Napakamot ito ng ulo pero alam niyang hindi na niya mababago ang sinabi ko. "Iiyak lang ako sa simbahan, magtataka lang sila, wag mong simulan ang buhay may-asawa mo na may kahalong pagdududa ang iba."

"Manong magkikita pa tayo, ha?"

"Pero hindi na pwede yung gaya ng dati. Naiintindihan mo naman siguro, di ba?."

"Manong" buntunghininga niya "broken hearted ka na naman." Kailangan ko ng umalis. Kung hindi ako aalis, baka hindi ko siya payagang pumunta sa simbahan.

"Naka-book ako sa Farinas, 3:30pm ang alis nun sa Laoag, ETA ng 5pm sa Bantay, pick-up ko sa harap ng The Sisters, hatid mo ako?"

"Siyempre" Naupo ito sa kanyang motor. Hindi ko mapigilang ngumiti habang pinagmamasdan ko siya.

"Bakit? Me nakalawit bang kulangot sa ilong ko?" tsaka siya tumawa. Bigla akong tumalikod sa kanya. Just the way he looked when I first realize that I love him. Pilit kong pinigil ang pag-iyak. Nakita ko yung panyo niya sa harap ng mukha ko.

"Napuwing ako e" pagsisinungaling ko sa kanya. Hindi siya kumibo bagkus ay inakap niya ako ng mahigpit.

"Wala ng mag-aayos ng kurbata ko" anong mang pilit ay hindi ko na napigilang umiyak.

"Mano--"

"Halika na" agad kong pinutol ang kanyang sasabihin. "Baka maiwan ako ng bus" naupo ako sa likurang bahagi ng kanyang motor.

Inalis niya ang kamay ko sa kanyang balikat at ipinulupot ito sa kanyang baywang.

"Gaya ng dati Manong" nakangiti niyang sabi sa akin. Mahihirapan ako pero alam kong maiintindihan din ako ni Vener kung bakit kailangang may magbago. Isinandal ko ang ulo ko sa kanyang likuran habang binabaybay namin ang kahabaan ng highway sa Bantay patungo sa aking pick-up point.

Ironic but thank you for the broken heart. Masakit but not for the wrong reasons. Natutuwa ako na mahalaga pa rin sa iyo ang kasiyahan ko. Nararamdaman ko ang katapatan ng feelings mo para sa akin pero ngayong mag-aasawa ka na, kailangan na nating magpaalam sa isa't isa.

Mahirap burahin ang anim na taon nating dalawa but you will soon start a new life and for you to be able to start, we need to stop. 





22 comments:

  1. ang ganda ng story nyo. napakaswerte mo sa kanya at sya din sayo;)(teary eyes)

    ReplyDelete
  2. Ang ganda. Very sincere.

    ReplyDelete
  3. ang ganda ng story.. at ang bait bait mo nman gaston.. amen..

    ReplyDelete
  4. Hi, Gaston. Tanong ko lang, where can I email you?

    Dorian
    www.theprofessorporn.com

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hi Dorian, my e-mail add is gastonfrancis23@gmail.com

      Delete
  5. hanga po ako sa inyo,, letting go of the one we love is the hardest... kinakaya nyo...sana po mailahad nyo din sa mga susunod na kwento nyo kung papano nyo ma accomplish ang paglimot at kung papano paglabanan ang lungkot, para naman me idea kami kung papano....

    ReplyDelete
    Replies
    1. Hindi ko kinaya, am still hurting but I will heal. I know I will....

      Delete
  6. ...sa totoo lang kaya ako mahilig magbasa ng mga m2m stories eh kasi naman meron akong kati sa katawan! and if there is an itch ...kailangan mong kamutin noh! Kaya lang in engrossing myself in your stories, instead of feeling the "itch"..it does gives me a mirage of feeling which is to my liking....nawawala tuloy yung need to scratch. Ok lang naman...MARAMING SALAMAT HA. Oo nga pala...."Something Good" yun ang pinaka favorite ko dun sa sound track ng The Sound of Music. In the film nagkatuluyan si Maria at Capt Vontrapp. Hindi man nagkatuluyan si Cris at Vener sa tingin ko something good will come out of their love story...Time heals. Again MARAMING SALAMAT ha...strive more to be happy!

    ReplyDelete
  7. There's always something forlorn sa writing mo na parang hindi nakikita from the way you talk (based lang naman sa in-story dialogues mo) and it feels like ayaw mo makita ng iba feelings and emotions mo. I wish you the best, Gaston, since it's quite worrying na writing style mo turns to a sadder shade as it goes by (or baka dahil lang sa turn of events with Vener).

    ReplyDelete
  8. Hey Gaston, i can totally relate....been thru the same roller coaster of emotions....in my case he was already married when we hooked up but he kept that a secret from me until he knew that i've already fallen for him, sigurista din si mokong....naging masaya kami....but it had to end....cliche pero if you love him let him go.... I hurt for a very long time......but we're in good terms, matter of fact, the last time we skyped sabi niya things can change, sabi ko it's time for me to think about myself, he got it and was quiet....uwi ako ng pinas this dec. he doesn't know....time to move on.....

    ReplyDelete
  9. basta ilocano talaga, wagas kung magmahal.
    Nakakaproud!
    -frontier

    ReplyDelete
  10. naiyak ako. seriously. :'(

    ReplyDelete
  11. sir gas pwede ba kita mkilala in person? please...

    ReplyDelete
  12. "wala ng mag-aayos ng kurbata" grabe, hindi ko rin kinaya, umiyak din ako. Gusto na ngang pumutok ng dibdib ko sa lungkot.

    ReplyDelete
  13. I know the feeling. Masakit pero kailangan. Ayaw kong maging needy at magmukhang desperado. It's all in the mind lang naman eh. Time will move on and I know everything will be okay as it always is.

    ReplyDelete
  14. Wala ng mag-aayos ng kurbata.

    Sa isang napakaikling linya ay naipadama mo sa iyong mambabasa ang iyong agam-agam at kalungkutan.

    One of the best M2M stories I read. And lots of them can be found here. Amazingly, the best of your stories are those that hardly centered on sex. I hope to read more interesting stories from you.

    agpakadaakon Lakay

    ReplyDelete
  15. ang lungkot naman... I admire you a lot for loving him so much. Naniniwala parin ako na may taong nkalaan sau Kris and when it happens, sayo lang talaga sya. Good luck and stay healthy.

    ReplyDelete
  16. Kung ako siguro 'to baka di ko na kayaning magmahal ulit. Dun pa lang sa 1st love mo ramdam ko na yung sakit. I know I shouldn't be feeling this kasi wala pa naman talaga akong experience, been single for 23yrs now. I now know what this pain in my heart is. Dati akala ko baka may clinical depression lang ako kaya ko nararamdaman 'to from time to time. Pero now I know it's more than just loneliness. It's that emptiness in my soul that makes me long for someone's intimacy, affection and love. Mahirap man to live like this in a daily basis pero I'm still hoping for that someone to enter my world and would show me how it is beautiful to love and get hurt.

    Here's my FB pala, just wanna talk to you lang about things.

    https://facebook.com/iamMoRi

    ReplyDelete
  17. There is no such thing as forever... Pero parang hanggang ngayon may contact pa kayo sa isa't-isa, salamat sa link ng mga stories mo at nakukuha kong magpalunod sa love story nyo ni Vener, so sino naman si Aris? Matanong ko lang? Link naman o!!! Please. Dominic here. Cyber friend of Ponse! isa ring DILF Lover.

    ReplyDelete
  18. Si Aris ay nasa One True Love Series, another "hurt-breaking" story by Manong Gaston. Sa totoo lang, parehong magandang istroya but mas like ko yung istorya nila ni Vener. Si Aris kasi, unrequited love kaya mahirap makalimutan pero si Vener, tingin ko, siya talaga ang true love, andyan lang kasi lagi kaya hindi masyadong appreciated (hahaha hindi po ako si Vener)

    Up to now, I've yet to encounter a phrase that in an M2M story that is as powerful and as gut-wrenching like what he has written - "wala ng mag-aayos ng kurbata ko" all the hidden pain, anxiety, parang naramdaman ko pa yung pakunsensiya effect (another hahahaha) but that line never fails to make me sad. Ilang beses ko ng nabasa pero di ko pa rin maiwasan maiyak..

    ReplyDelete
  19. Katatapos ko lang magbasa ng 4 parts ng story mo, I really completed reading the chapters to get the meat of your lines. WOW! You're a great writer, it's not easy to put into words the entire story, and you made it at top quality. True to life, real personal experiences.

    Please continue the chapters, may be ngayon how you struggle to move ahead in letting go of Vener. Sa pagkwento mo, many of us will surely learn the lessons! I know you are strong now but human as we are, the hurt is always there, tears will flow from your eyes, pains will sting your heart, yet because you truly love Vener, you can move on, with peace, with an inner smile.

    Looking forward to read more stories from your scribbles! You're amazing! Take the best for care! And God bless!

    Matt

    ReplyDelete