Friday, July 5, 2013

My one and only celebrity suck

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang hilig ko sa basketball. Anim na taon pa lang ata ako ng itatag ang PBA pero sa murang edad na yun ay kasali na ko sa kantyawan basta't laban na ng Toyota-Crispa. Maka-Toyota ako dahil kay Ramon Fernandez at ng madisband ang Toyota ay sa team na pinaglalaruan ni Ramon Fernande ako pumapanig.

Dahil sa kahiligan ko sa basketball, and in general sa sports ay sa Sports Section ako ng aming school organ sumali. Swerte naman na nakapasa ako sa panlasa ng Sports Editor kaya nakuha akong contributor sa aming school paper. 

Pero sino ba naman ang mag-aakalang dahil sa pagiging contributor ko sa aming school paper ay ma-mimeet ko ang lalaking pinagpapantasyahan ko mula sa aking pagkabata.


Matagal ko ng crush ang basketball player na yun. Hindi siya player ng Toyota o Crispa pero siya ang nakakuha ng aking atensyon. Ewan ko ba, pero dahil sa kanya, ang pagkahilig ko sa paglalaro ay napalitan ng pagkahilig sa panonood ng basketball. Tuwing may laro ang team nila ay hindi mo na ako mapapatayo sa harapan ng TV. Dito naman kami nagkasundo ng Tatay, kasi pareho kaming mahilig sa basketball at yung crush ko ay idol pala niya.

Hindi ko naman afford manood ng PBA games kaya nagkasya na lang ako sa pagpapantasya sa kanya. Sa aking panaginip, ay kung ano-anong unimaginable things ang ginawa ko sa kanyang katawan. Ayos na ko don, naintindihan ko namang celebrity siya pero sabi pantasya ko ay halos hindi na siya makagulapay sa walang katapusang pagchupa ko sa kanya.
I was covering the National Capital Region's athletic meet. Yung volleyball team namin ang nagchampion sa girl's division, hence, we represented QC sa HS competetion. Winding up na noon ang competition, so I went to the basketball stadium to see what was happening.

Manila vs QC sa championship ng men's basketball. Nang matapos ang laban, hindi ako agad lumabas. I was writing my rough draft about my acitivities inside the sports complex ng maramdaman ko ang call of nature.

Pasok ako sa CR, sa loob ng isang cubicle. Nang matapos na ako and was buttoning my pants, I heard someone come-in.

"Clear Sir."

"OK, wag kayong magpapasok. Diyan lang kayo, hintayin niyo ako. Hangga't di ako lumalabas, wag magpapasok. Pati kayo wag papasok."

"Yes Sir."

Narinig ko ang pagtarangka ng pinto.

Kinabahan naman ako ng marinig ko yun. Pano naman ako. Mukhang VIP ang pumasok. Should I show myself at magpaalam na ako ay lalabas muna bago niya gawin ang milagro niya. At ano naman kayang milagro ang gagawin niya na kinailangan pa niyang solohin ang CR.

Lumuhod ako at sumilip sa ilalim ng cubicle. Wala sa aking row. Sumilip ako sa cubicle na nasa aking harapan. Andun siya sa pang-apat na cubicle mula sa pinto.

Curiosity got the better of me so tuloy lang akong halos nakadapa sa sahig,waiting for what he will do.

Nakita ko ang pagtaas ng isang paa niya at ng ibaba niya muli ito ay wala na ang pantalon. Ah, naghuhubad ng pantalon. Magbabawas lang pala, sabi ko sa sarili ko. Napakaespesyal naman ng ilalabas niya.

Napakatagal naman niya, sabi ko sa sarili ko. Naiinip na ako tsaka masakit na rin sa balikat ang dala kong kamera. Nakaupo na ko nun sa unidoro waiting for him to go out of the CR.

Masyado na kong nainip kaya ang ginawa ko ay nilapag ko sa sahig ang aking dalang camera at backpack. Kinuha ang aking sinusulat at pinagpatuloy ko ang pagsusulat ng aking rough draft. 5pm ang binigay sa aking deadline ng aming Sports Editor at dahil magtatanghali pa lang naman ay minabuti ko ng gamitin ang aking oras wisely.

Masyado siguro akong naaliw sa aking sinusulat kaya nawala na sa isip ko ang taong pumasok sa CR. I lost track of time, too. Hindi ko alam kung ako ba ay isang oras ng nakaupo sa unidoro, 5 minuto, o maghapon na pero ang lakas ng kabog ng dibdib ko ng marinig ko ang boses sa labas ng aking kinaroroonang cubicle.

"Lumabas ka nga diyan, namboboso ka ba? Ha?"

Wala na kong time mag-react, bigla kasi ang pagbukas ng pinto, tapos ay nakita ko siya.  Saved for his underwear, he was completely naked. Ang paborito kong basketball player, just as I imagined, pogi, mestiso, wavy hair, hairless chest, fair complexion and when my eyes went to his crotch, dun na ko nagsimulang matakot. Kasi naman, tigas na tigas ang titi niya, and naintindihan ko na kung bakit ayaw niyang magpapasok. Siguro, nalibugan at hindi na makapaghintay, kaya magpaparaos sa loob ng CR.

Hindi naman galit ang tono niya pero natakot talaga ako. Baka mamisunderstand niya ako. Sa takot ay hindi ko talaga napigilang umiyak.

"Sorry po, hindi ko po alam na may tao. Kasi po may pumasok na ideya sa utak ko kaya naisip kong kaysa lumabas pa ko at mawala sa isip ko yung ideya ay dito ko na lang po naisip gawin yung assignment ko."

Nanginginig ang kamay ko na iniabot sa kanya ang aking notebook. Matapos niyang basahin ang aking notes ay ibinalik niya sa akin ang aking notebook. Tapos ay itinuro niya sa akin ang camera.

"Sir, Boss, sa school namin yan, wala po akong pambayad."

"Kunin ko lang ang film baka kinunan mo ako."

"Sir hindi po. Sarado po yan, totoo pong nagsusulat lang ako. Hindi ko po talaga kayo napansin." tagaktak na ang pawis ko, hindi ko na rin mapigil ang pagtulo ng sipon ko tsaka sige na rin ang pag-iyak ko.

"Wag kang umiyak, hindi naman kita inaano."

"Sir, assignment ko po sa school namin yan, wala po akong ma-i-susubmit. Patay naman po ang grades ko."

"Tumigil ka na nga." doon ko unang natunugan ang pagka-inis sa boses niya. "Bakla ka ba?"

"Po"

"Bakla ka ba? Para kang binabae, bakla ka ba?"

"Po? Opo." sa kalituhan ko, napaamin niya ako ng wala sa lugar. "Pero hindi ko naman po kayo binobosohan."

"Talaga?" umiling ito, hindi ko mawari kung naiinis o natatawa "Hindi ko alam kung minamalas ako o hulog ka ng langit."

Humakbang ito papasok sa aking cubicle.

"Sir, wag po, naku Sir, paborito ko pa naman po kayong player." makakalabas pa kaya ako ng buhay sa CR na ito?

"Bola na yan"

"Hindi po" then I went on to rattle some statistics, about his team both in the old MICAA (kung saan nagmula ang PBA) and PBA, his former teammates, etc.

"Aba mukhang hindi na nga aksidente ito, mukhang binabantayan mo na ko."

"Sir?" nakows napasama pa ata. "Hindi po Sir, para mo ng awa Sir."

"Bakla ka ba talaga?"

"Sir, opo, Sir pero hindi ko-"

"Shhhh, idol mo ba ko talaga?"

"Opo"

"Hindi mo naman ako i-chichizmiz?"

"Sino naman po maniniwala sa akin?" kinakabahan man ay napapalitan na ng tuwa ang aking pakiramdam. Pano naman halos nasa mukha ko na ang titi niya.

"Chupain mo ako" nanlaki ang mata ko ng bigla niyang ibaba ang kanyang salonggonisa.

Nanabik man ay nanaig pa rin ang kaba sa aking dibdib. Kung isusubo ko ang titi niya ay siguradong may dahilan na siya para ako ay sapakin.

Dumunggol sa aking ilong ang titi niya. Hanga ako sa kanya, mula nung buksan niya ang pinto ng aking cubicle ay hindi nanlambot ang burat niya.

Pinagmasdan ko ang kanyang kahubdan. Natawa ako sa aking kaignorantehan. Kulay mais ang buhok niya sa ulo pero ang nasa isip ko, kulay itim pa rin ang kulay ng bulbol niya, pero eto ang naghuhumiyaw na prueba, hindi lahat ng bulbol itim ang kulay, meron ding kulay mais. Bahagya kong tinulak ang katawan niya palayo sa aking mukha. Hindi siya tuli, another first in my young sex life. Sabi nila, hindi daw makakabuntis ang supot, bakit siya may anak. Naguluhan ako at napakamot ng ulo.

"Bakit? Naliliitan ka?"

"Hindi po, naguguluhan lang ako, pwede ho bang magtanong? Sabi nila di daw nakakabuntis ang supot, e bakit kayo, totoo ba yun?"

Napatawa siya. "Ilang taon ka na?"

"Sixteen po"

"You don't know anything about the bees and the flowers and the trees and this thing called love?"

"Alam ko po?"

"Me sinabi bang kailangang tuli? Di ba sperm lang to fertilize the egg?"

"E di me kupal ho yan?"

"Syempre nililinis yan. Isubo mo na."

"Sir , baka saktan mo ko tapos. Hindi naman po-" nasa labi ko na ang ulo ng kanyang burat.

"Ako na magmamakaawa sa yo, ewan ko kung anong nakain ko, pero libog na libog ako, tsupain mo na ko, sige na. Please?" there seems to be an urgency habang nakatutok sa aking bibig ang titi niya. Hindi naman siya nagpipilit pero alam mong ang titi niya ay probing, looking for a way to enter my mouth.

Lumunok ako at hinawakan ko ang pisngi ng kanyang puwet. Hindi pa man nakakapasok ng ganap ang kanyang burat sa aking bibig ay nagsisimula na siyang umindayog. Ano kaya ang nangyari at parang hayok na hayok naman ang lalaking ito? Bababa sana ako sa kanyang bayag para dilaan yun, bata pa ko nun, baguhan pa lang sa larangan ng sex kaya gagawin ko sana sa kanya ang alam kong pampasarap ayon sa mga nababasa ko. Pero hindi siya pumayag. In a way, para siyang nagpanic ng iluwa ko ang titi niya. Hinawakan niya ang ulo ko ang sige ang pagdudumali niyang kantutin ang aking bibig. Pinalo ko ang kanyang puwitan dahil nahihirapan akong huminga. Di man ganung kalaki ang titi niya, dahil sa bagito pa ako ay naduduwal ako sa pagpasok ng kanyang kabuuan sa aking bibig.

"Anong klaseng bakla ka ba, bakit hindi ka marunong?" Inalis niyang titi niya sa aking bibig at sinimulang batihin ito. Malala ang libog na pumasok sa katawan ng mamang ito pero naawa naman ako sa pagsasarili niya kaya nag-ikot ang dila ko sa bayag niya at ulo ng titi niya. Nagustuhan niyang ginawa ko kaya bumilis ang paghagod niya sa titi niya.

"Ahhhhhhh" sinubo kong titi niya at nilunok ko ang tamod niyang parang hose ng bumbero sa pagbuga.

Nang makuntento siya ay nagdudumali siyang nagbihis.

"Wag kang lalabas, mga five minutes, ok?"

"Opo"

Dinukot niyang wallet niya. Tuwang-tuwa ako, kala ko ay aabutan niya ko ng signed photograph pero inabutan niya ko ng limandaang piso.

"Para saan po ito?"

"Regalo ko sa iyo, masarap ka palang tsumupa."

"Eh hindi po, ayos lang po ako."

"Kunin mo na"

"E pwede po, picture na lang?"

"Wala akong dala e."

"Sir, baka pwedeng kunan ko na lang kayo dito sa CR."

"Baka gamitin mo naman yan sa kalokohan"

"Ano naman ho sasabihin ko, chinupa ko kayo? Me maniniwala ho ba sa akin, baka pagtawanan lang ako at sabihing sira ulo ng mga tao."

"Sir, pwede po ba yung magkasama tayo?" tanong ko tapos ng kanyang solo shot.

"Sige ba." Tapos kong i-set up ang camera ay dali-dali akong tumabi sa kanya.

To these days, I still have that picture of him in my photo albums. Whenever I see him on TV or in the newspapers, I can only smile. Nanghihinayang ba, kung naging mas adventurous lang ako, siguro......
















3 comments:

  1. Hindi tiga Crispa o Toyota e so malabong si Arnaiz. Swerte naman, tisoy ba?

    ReplyDelete