Friday, May 3, 2013

Serendipity One

aznboyzaresex.tumblr.com
Word Origin & History

serendipity - coined by Horace Walpole (1717-92) in a letter to Mann (dated Jan. 28); he said he formed it from the Persian fairy tale "The Three Princes of Serendip," whose heroes "were always making discoveries, by accidents and sagacity, of things they were not in quest of." The name is from Serendip, an old name for Ceylon (modern Sri Lanka), from Arabic Sarandib.


_o_

Halos anim na buwan akong hindi nagreport sa aming Makati office.  Busy helping with the paper works, magsasara na ang ilang factories namin kaya kinailangan kong magreport sa aming Cavite at Batangas factories.

Pagbalik ko sa Makati, natuwa ako ng makita kong mayroon ng burger store sa ibaba ng aming building, 24/7, wala ng problema ang aking overnight.

Papanhik ako sa aming opisina sa 14th floor ng building, opo, I use the stairs going up para ma-exercise, when I thought I saw a familiar face. Lumingon ako, wala, namalikmata lang siguro.

First day in Ayala in six months and here I am, almost 10pm and still working.

"Order ka nga sa baba" I told my officemate. "Chizburger and pineapple lang. Kamo no fries."

"Orderin mo ng fries, amin na lang."

"OK."

Masaya kaming nagkukuwentuhan sa pantry ng tumunog ang buzzer.

"Ako na, baka yung burgers yan, sigurado naman akong ako magbabayad niyan."

"Ikaw?"


Ang tagal kong hinintay ang pagkakataong makita ko siya uli.

"Sir, P595.55."  He was all smiles.  Hindi na ako naalala. Ganun na ba katagal, ah siguro sa dami ng kanyang napagdeliberan ay hindi na nga niya ako matatandaan pa.

Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman, here I was, feeling guilty over the past years, for nothing pala.  Normal na siguro sa kanila ang nakaka-encounter ng gaya kong makulit na customer, hindi na nila pinepersonal, kung may makulit, siguro tapon na lang sa bintana ang anumang kakulitan and move on with their lives na sila.

Pero hindi ako mapakali.  I did not carry this guilt on my shoulder for a long time for nothing. Kaya nung pauwi na kami, pumasok ako sa burger store at umorder ng take-out. Pero wala siya dun at sa mga sumunod pang araw ng pagbabakasakali. Hindi ko talaga siya matyempuhan.

After two months of trying to find him, I gave up. Move on na.  Siguro nga we were not meant to be friends.

Then it happened.  I was rushing up the stairs, he was not supposed to be there. Their store can only use the rest room in M1, not those in the upper mezzanines. Dahil bakante na ang 2nd up to the 3rd floor of the building, gwardya lang ang inaasahan kong makikita sa lugar na ito kaya laking gulat ko ng mabangga ko siya dahilan para dumausdos siya pababa sa M2.  Mababa lang naman ang kanyang binagsakan pero alam kong masakit pa rin yun.

"OK lang po ako" sabi niya sa akin.

"Sigurado ka? Bakit ka ba andito?"

"Sasabog na hong dumi ko e, puno sa baba" he sheepishly replied.

"Sure kang OK ka? May clinic sa taas, halika, samahan kita" noticing the slight limp as he started to walk slowly away from me.

"Wag niyo na po akong pag-abalahan" habang patuloy siyang lumalakad palayo sa akin "hindi ho bagay sa inyo ang mabait."

Basag. He remembers me after all. I look at him sadly as he went down.

Winter season is about to end and spring is about to roll in the western hemisphere so we were busy shipping our items for the spring season.  Holy week is nearing and so everybody is in a frenzy - vacation mode na ang utak ng iba kahit busy body pa sila.

Maundy Thursday, last day sa Ayala before I can take my break. I was tired but I have to my wait for my New York counterpart. Nag-iisa na lang ako sa office. Hunger pain sets in.

"Pwede bang pa-deliver kahit isang burger lang? Nag-iisa kasi ako sa office. Sa taas lang. Pwede? Talaga, wow thanks, pine-apple juice, large, 2 order ha. Thanks."

Holy week, time to reflect at mukhang sinusubukan ako ng panahon. Two complete meals ang idineliver sa office. Burger, fries and pineapple juice. Isinara ko ang aking mata - one little two little three little indians - I sang outloud.

I was munching the fries when the buzzer sounded.

"Sir sorry po, nagkamali kami ng deliver, pasensiya na po" dala niya ang what I would presume was my order.

"Sir, on us na po itong item ninyo."

Di ako kumibo, tuloy tuloy lang ako sa pagkain ng burger habang mataman ko siyang pinagmamasdan.

"Sir pasensiya na po, we promised na hindi na po--"

"Again" sabi ko kahit hindi pa siya tapos magsalita "from the top, ulitin mo pero mas kyut ka kung masungit ka."

Lumingon ito sa paligid.

"Kayo lang ba Sir?" tumango ako. Sinundan ko siya nung lumakad siya palabas ng aking kwarto. Tinignan niya ang pinto at ng makuntento na siya sa kanyang nakita ay nagbalik siya sa aking silid. Isinara niya ang pinto.

"Pwede na siguro akong magbayad Sir"

Isinandal ko ang aking katawan sa aking silya at nangiti sa sinabi niya.

"Baka hindi na naman tayo magkaintindihan pag sinabi kong huwag. Baka magfried chicken ka na naman tapos ilang panahon ko namang iindahin ang pangongonsensiya mo."

Itinigil niya ang pag-aalis niya ng sintas ng kanyang pantalon.

"Ayokong magbigay ng wrong signals, hindi naman ako nagreklamo di ba. Sa totoo lang, unang pasok mo pa lang sa aking condo ay gusto na kitang hubaran pero mali ang pagkakataon. Hindi ako nagsisinungaling kung sasabihin ko sa iyong gusto kita, gusto kitang tsupain, gusto kitang makilala, kasi hinanap kita and I like what i heard about you. Pero wag ganito, OK? Magkaibigan muna tayo, pwede ba yun?"

"Ayos ako dun."

"Alin dun ang ayos ka? Yung makilala kita o matsupa kita?"

"Kahit alin dun Sir, ayos ako."

"So bagay na ba sa akin ang maging mabait?"

"Sir, sor--" napakamot ulo siya at hindi makatingin sa akin ng diretso. Tumayo ako at lumapit sa kanya. Sinapo ang kanyang bayag at umakyat ang kamay ko papunta sa kanyang burat. Bata pa talaga ang loko. Ang bilis lumubo ng kanyang pantalon.

"Balik ka na sa baba, baka masisante ka, meron ka na namang dahilan para magkimkim ng asar sa akin."

Kumuha ito ng bolpen at papel sa aking mesa at isinulat ang number at pangalan niya.

"Red, hmmm, nice name. I'll be seeing you." hinigpitan ko ang pagkakahawak sa titi niya bago ko siya pinalabas ng aking kwarto.

The following Monday, fresh from vacation, I went to the burger store and looked for him.

"Endo na Sir, bakit po?" the Store Manager asked.

"Nagdala kasi siya ng pagkain sa office last week, nagkamali kasi ng delivery tapos nagbalik siya para ibigay yung tamang order. Nalimutan naman niya kong singilin, I was in a hurry, alam mo na, Thursday, adik din sa bakasyon, hindi na ko nakadaan dito nung pauwi na ako."

"Ah OK na po yun. Binayaran na po niya yun, nakakahiya nga kasi hindi naman siya ang nagkamali."

"Ganun ba? Sige, thanks."

I went to my table to look for his number. Shit. Wala. Mukhang we're not really meant to be. I started to walk-up the stairs.  This time, I was in no mood to move fast. I was walking dejectedly then absently entered the rest room at M2.  There is movement inside the cubicle. I smiled. Hopes spring ika nga.

I slowly walked to the cubicle.  The door is slightly opened.

"Hoy" I shouted.

A very red-faced security guard hurriedly closed the door. Embarrassed, I ran as fast as I could. Whew.

Night sets in. Am ready to go home. Downstairs, I saw the guard smiling mischievously at me. I smiled back thinking of him furiously masturbating in the toilet. Tanga rin naman, why assumed walang tao, kadali lang isara ng pinto. Exhibitionist? Pero ano kayang inisip niya at bakit ako pumasok sa M2 cr? Magtanong siya sa barangay, busy ako noh.


1 comment:

  1. aw.. di na naman natuloy.. ako na lng ggwa sa kanya kung ayaw mo haha

    ReplyDelete