Thursday, January 31, 2013

Si Uncle Boy - 2

"Iniputan mo ako" gigil na sabi ni Uncle Boy.  "Inasawa mo ang asawa ko, ngayon ikaw naman ang magiging asawa ko" sabay tadyak kay Kuya Ito dahilan para bumagsak ito.

"Manong, Manong" pagmamakaawa nito.

Pero tila wala itong nakikita o naririnig.  Lumapit uli siya kay Kuya Ito at itinayo ito. Akala ko ay susuntukin niya uli si Kuya pero nagulat ako ng hawakan ni Uncle ang titi ni Kuya at hinagod ito.

"Uttog" sabi ni Uncle ng magsimulang tumayo ang titi ni Kuya Ito.

Malaki talaga ang titi ni Kuya.  At lalong nangintab at naging malarosas ang pinakaulo nito ngayong halos sakal-sakal ni Uncle ang kanyang ari. Kaya siguro maraming babae ang naloloko sa kanya.  Hinigpitan pang lalo ni Uncle ang  pagkakahawak sa ari ni Kuya at sinimulang salsalin ito.


Wednesday, January 30, 2013

Ang Probinsyano


Alam kong mali ang magkaroon ng involvement sa iyong kaopisina lalo na kung umabot pa ito sa sex.  Alam kong di dapat pero ginawa ko pa rin.

Si Eric ay inirekomenda sa akin ng aming Accounting Manager.  Tubong Nueva Ecija, kinakapatid daw niya ito at ipinakiusap sa aking departamento.

Nang una kong makita si Eric, hindi ko mapigilang mangiti. Syanong-syano ang porma nito.  Light blue gabardine ang pantalon niya na pinartneran ng white Collezzione shirt na may light blue ding collar.  Tapos patilyang FPJ ang style.  Maliit lang ito, siguro mga 5'3 lang, payat, may kaputian pero hindi maikakaila ang kagwapuhan nito.  Ang probinsyano version of John Pratts. Twenty seven years old na pala si Eric, matanda lang ako ng tatlong taon.


Sunday, January 27, 2013

I Dream a Dream


 Off topic - I went to see Les Miserables the movie.  Was lucky enough to have seen the stage version on Broadway.

Frankly, the movie was disappointing (well, for me).  Russel Crowe, was one of the reasons I was disappointed.  A brilliant actor but a singer he is not.  Also do not understand the Oscar nomination of Hugh Jackman, he looks constipated most of the time.

WRONG MISTAKE

My parents are from Ilocos.  Every summer, especially during the Holy Week, it has been our tradition to go home to the province so we can get to know our relatives and bond with them.  One vacation time  of so many summers ago, I was not able to go to Ilocos with my family.  There were so many things to do in our office so I told my Tatang that if I can, I'd just hop on a bus and catch with them later.

Holy Wednesday I was able to finish my task early so I went to the nearest bus station but there was no seat available. Same on the other bus stations.  There were so many people wanting to go on a vacation and there were not enough buses to take them all.  So off I went to Balintawak hoping to find an FX or other means of transport to bring me to Ilocos.  Then suddenly, a group of people ran towards a bus.  Because I heard them talking in Ilocano, I assumed that the bus was bound for Ilocos.

Wednesday, January 23, 2013

THE REUNION - part 2 (Si Ed)**

Ed was our batch valedictorian.  Sa aming apat, siya talaga yung pinaka - gwapo, talino, mabait. Pero ang pamatay talaga ni Ed, yung kanyang ngiti.  Imagine mo yung isang tao na napahiya tapos ngingiti na lang to cover whatever embarrassing act he did.  Ganyan ang ngiti ni Ed. Si Ed din ang pinaka-close sa akin.  Classmate na kasi kami since first year at nagkataong alphabetical ang initial seating arrangement ng first grading kaya kami yung magkatabi sa silya.

Wala din si Ed ng gumawa ng eksena ang classmate naming si Jerry.  Actually, talagang wala kaming apat nung oras na yun. Me deadline kami sa aming school organ. Nauna lang akong natapos kaya nakabalik ako ng maaga sa aming kwarto.

Of course, he also heard about what happened.  Dedma lang si Ed.

The days went on na parang walang nangyari. Once, I asked him what he thought about it, he just said not to pay attention to it.

Monday, January 21, 2013

THE REUNION - part 1 (Si Bernie at si Rommel)**

Twenty five years after HS graduation, our batch decided to meet again to celebrate our silver anniversary.  It was my first time to meet up again with my HS batchmates.  Saved for my HS sweetheart, Nette, who also went to the same university, I've never seen any of my batchmates.  I was a pariah during my high school years - I was a nerd, I wear big thick eye glasses, I had no money for extra-curricular activities both for school and lakwatsa activities. My lakwatsa time was very dependent on a classmate, who I thought really cared, but was only a friend because I was good in school.

So with this as a background, it was with great anxiety that I attended my batch reunion.

"Kumusta na Kris.  Haven't heard from you in a long time a!" a classmate greeted me.

"Wala ka pa ding pera Kris?"  someone butted in.

With a smile, I worked my way into the crowd.


Saturday, January 19, 2013

Si Uncle Boy - 1 fb

Si Uncle Boy ay bunsong kapatid ng aking Nanay.  Sa panahong hindi ko pa naiintindihan ang aking seksuwalidad, tuwang-tuwa ako pag nakikita ko si Uncle Boy na nakahubad ng damit pang-itaas. Pag naliligo kaming magpipinsan kasama sila Uncle at iba pa niyang kapatid na lalaki (wala ang Tatay ko noon, nasa Middle East), may ibang kiliti akong nadarama pag nakikisabay siyang maligo na naka-brief lang. Gustong-gusto kong kasama si Uncle Boy noon.  Sa katunayan, mas close ako sa kanya kesa sa aking ama.

Seventeen ako ng magkaroon ng tsismis na ang asawa ni Uncle Boy ay may boy toy.  Nasa Middle East noon si Uncle, kasama ng isa pa niyang kapatid na lalake at ng Tatay ko, na nagtatarbaho sa isang malaking construction firm.

Isang araw, nagulat na lang ako ng marinig ko ang malakas na pagbulahaw ni Auntie Reming, ang asawa ni Uncle Boy.  Nasa 2f kasi ako ng bahay nila at tinulungan ang pinsan ko, yung anak nila na si Lito, na gawin ang assignment nito.

"Ukinnam" boses ni Uncle Boy.  Di namin alam, pinauwi pala ng Lolo si Uncle.

Saturday, January 12, 2013

Dahil sa ako ay nalulungkot


Natoyo ang utak ko pero hindi man lang umabot sa lima ang naitala ko.

1. Titi
2. Bukong-bukong
3. Ngala-ngala

Tulong.....

Food Delivery**

Gutom na gutom akong nagising ng umaga ng January 1.  Ayoko kasi ng firecrackers kaya pinili kong matulog sa aking condo.

"Hello?" tawag ako sa isang sikat na food chain para magpadeliver ng makakain.

"Sa Unit J - 8F, Brem, C Condo. Pwedeng pakibilisan, nagrereklamo na lahat ng bulate ko sa katawan e."

Nagshower muna ako.  Lapit lang naman ako sa mga commercial establishment so I expected the delivery in 30 minutes, enough time for me clean up.

"Sir, may padeliver ba kayo?"  Security checking.

"Opo.  Pakidirect naman, please".

5 minutes, wala pa ang delivery.  Tawag ako sa guard to inquire.  Malaki kasi ang condo complex na tinitirhan ko kaya kung mahina ka sa direksyon, malaki posibilidad na maliligaw ka.

15 minutes had passed and still no sign of my food.  Nagsisimula ng kumulo ang utak ko.  Then my phone rang.

"Sir, sa food delivery po, sorry po pero hindi daw makita ng magdedeliver yung unit niyo."

"San siya?"

"Nakatayo daw po siya malapit sa pool?"

"Clubhouse?  Merong medyo pataas na driveway sa harap niyan, kala mo delivery area.  Daan siya dyan, shortcut na yan, tapos me backstair, panhik siya, andun yung association office pagdating niya ng second floor.  Tanong na siya dun," forgetting na wala nga palang opisina ng January 1.

Finally after ten minutes, heard a knock on my door.

"Delivery Sir"

Binuksan ko ang pinto para kunin ang order ko.  Nang makita ko ang delivery boy, nagbago ang isip ko.


Thursday, January 10, 2013

Ako si Kris

Ako ay si Kris.  Totoong pangalan ko yan.  Ipagpatawad mo kung yan lang ang kaya kong ibahagi sa iyo.

Isa akong gay-in-the-closet.  Sasabihin mo at baka sermunan mo pa ako - bakit di ka lumabas? Masikip, mainit at nakakasakal ang magtago sa loob ng isang closet.

Maraming dahilan kung bakit may nagtatago pa rin hanggang ngayon.  Pwede kong gamitin ang alinman duon, pero hindi ko na aaksayahin ang iyong panahon dahil alam kong di mo ako pakikinggan.

Aaminin ko mahirap ang nagtatago.  Tama ka - masikip, mainit at nakakasakal.  At aaminin ko, naiinggit ako sa iyo dahil ikaw na hindi kailangang magtago ay nakakakilos ng ayon sa gusto mo.  Nalulungkot ako, gusto ko rin sanang masubukan ang humalakhak ng pagkalakas-lakas, ng kumilos ng walang pakialam kung ano ang sasabihin ng nasa paligid ko.  Pero di ko magawa.

Pero, ganun pa man, ako rin ay may mga kwentong gusto kong ibahagi sa inyo.  Pwede namang gumawa ng milagro kahit nasa closet ka, di ba?